“ม-ไม่ใช่นะครับ ท่าน!”ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ ก่อนที่กิสเลนจะจิ๊ปากแล้วหันหลังเดินจากไป‘เฮ้อ ถึงจะเคยชินกับการโดนดูถูกแบบนี้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเลย’
เขา ผู้เคยเป็นหนึ่งในเจ็ดผู้แข็งแกร่งที่สุดบนทวีป และราชาแห่งทหารรับจ้าง กลับถูกปฏิบัติแบบนี้ หากลูกน้องในชาติก่อนของเขารู้ คงจะไม่มีวันหยุดหัวเราะเยาะเขาแน่
‘ช่างเถอะ ข้าค่อย ๆ กู้ชื่อเสียงไปทีละนิดก็แล้วกัน’
กิสเลนหัวเราะในใจและเดินไปข้างหน้า หมุนดาบในมืออย่างผ่อนคลายขณะเข้าใกล้พวกออร์ค
สโควานตะโกนด้วยความตกใจ
“นายน้อย! ท่านทำอะไรน่ะ? ถอยกลับมา!”
“ไม่เป็นไร ดูจากตรงนั้นเถอะ”
“อ-อะไรนะ?”
“ข้าจะรีบกลับมา”
พูดจบ กิสเลนพุ่งออกไปข้างหน้า
‘บ้าจริง! ไอ้งี่เง่า! ถ้าอยากตาย ก็ตายคนเดียวเถอะ!’สโควานกัดฟันกรอดและส่งสัญญาณให้ทหารถอย เมื่อทหารออกจากพื้นที่เสี่ยง เขาวางแผนจะดึงตัวนายน้อยกลับมา
แต่ฉากที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำให้สโควานยืนนิ่งราวกับรูปปั้น
“กร๊าซ!”
ออร์คตัวที่วิ่งนำแกว่งขวานที่เต็มไปด้วยสนิมใส่กิสเลนขณะที่เข้ามาใกล้แรงกระแทกอันน่ากลัวที่ดูเหมือนจะผ่าร่างมนุษย์เป็นสองส่วนได้ในพริบตา
แต่กิสเลนแค่ก้าวหลบพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
ตึง!
ขวานที่พลาดการโจมตีฟาดลงพื้น
ในจังหวะที่ออร์คขยับยกขวานขึ้นอีกครั้งด้วยสีหน้าโกรธ—
ฉัวะ!เสียงดาบแหวกอากาศ กิสเลนฟันคอออร์คขาดสะบั้นในพริบตา
“กร๊า…”
ตุ้บ!
