พื้นที่นี้ถูกทำลายย่อยยับจากการสู้รบอันดุเดือด ซากศพกองสูงเป็นภูเขา และสายธารแห่งเลือดไหลผ่านพื้นดิน
“พวกของเจ้าหนีกันไปหมดแล้ว สมกับเป็นสุนัขต่ำช้าไร้ศักดิ์ศรี”
“ฮึ ทหารรับจ้างที่เก่งย่อมรู้วิธีเอาตัวรอด ถ้ายังมีชีวิตอยู่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องตาย”
ไอเดนเยาะหยัน ยกดาบขึ้นจ่อคอกิสเลน
“มีอะไรจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายไหม?”
“ไม่มี ข้าเพียงแต่เสียดายที่ไม่สามารถทำลายอาณาจักรได้สำเร็จ ฆ่าข้าซะ ไอ้บัดซบ”
“โอหังซะเหลือเกินนะ”
ริมฝีปากของไอเดนเบะออกด้วยความไม่พอใจต่อท่าทีที่ท้าทายของกิสเลน
“ข้าไม่เคยชอบเจ้าเลย แค่คิดว่าต้องหายใจร่วมกับทหารรับจ้างโสโครก ข้าก็แทบจะอ๊วกแล้ว“
“เจ้าคิดว่าข้าชอบชีวิตแบบนี้นักหรือไง?”
“แต่พอมาคิดว่าเจ้าเป็นผู้รอดชีวิตจากตระกูลเคานต์แห่งเฟอร์เดียม… ข้าตกใจเลยนะเนี่ย”
คิ้วของกิสเลนกระตุก
มีบางอย่างแปลกประหลาดในน้ำเสียงของไอเดน ราวกับว่ามันมากกว่าแค่การพูดคุยเรื่อยเปื่อย เขารู้อะไบางอย่าง
เมื่อเห็นความสับสนในดวงตาของกิสเลน ไอเดนก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้และกระซิบข้างหูของกิสเลน
“นึกไม่ถึงว่าแกรนด์ดยุคแห่งเฟอร์เดียมจะเป็นเจ้า หลังจากน้องสาวของเจ้าตาย เจ้าก็หายตัวไป ใช่ไหม? มีช่วงหนึ่งที่พวกเราตามหาเจ้าแทบแย่”
“เจ้ารู้เรื่องนั้นได้ยังไง?”
