บทที่ 438: การกลืนแกร็กกก!ชั้นน้ำแข็งเย็นยะเยือกแผ่กระจายไปทั่วร่างของเอ็ดการ์ เมื่อน้ำแข็งหยุดกระจาย ผู้นำไนท์เรซก็กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งอีกสักครู่ต่อมา…ปัง!พลังอันทรงพลังจากความว่างเปล่าได้ทำลายรูปปั้นที่ถูกแช่แข็งจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป ขณะที่ จีหราน ต้องการหยุดกระบวนการนี้ เอ็ดการ์ ก็กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้วระบบแจ้งเตือนเขาอยู่เรื่อยๆแต่เขาไม่มีเวลาสนใจความสนใจของจีหรานจดจ่ออยู่กับแมงมุมตัวน้อยที่กำลังเต้นรำและกระโดดด้วยความดีใจแม้ว่าจะไม่มีการสนทนาระหว่างเขากับแมงมุมและจีหรานก็ไม่รู้วิธีอ่านสีหน้าของแมงมุม แต่หัวใจของเขารู้สึกถึงความสุขจางๆที่ออกมาจากแมงมุม“อะไรเนี่ย!?”จีหรานตกใจกับแมงมุมตัวน้อยที่คลานไปตามใยแมงมุมพร้อมกับของต่างๆ กลืนอะไรบางอย่างเข้าไปในร่างเล็กๆ ของมัน จากนั้นความรู้สึกอิ่มแปล้ก็ถูกส่งผ่านไปยังหัวใจของจีหราน ยืนยันกับจีหรานว่าเขาไม่ได้ประสาทหลอน“วิญญาณที่เหลือกำลังซ่อมแซมตัวเองงั้นเหรอ?” จีหรานเดาจีหรานคาดเดาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าอุปกรณ์สวมใส่ของเขา ยังมีวิญญาณดั้งเดิมของสิ่งมีชีวิตฝังอยู่ในนั้น ถึงแม้ว่าวิญญาณที่เหลือจะสามารถซ่อมแซมตัวเองได้ด้วยการกลืนกินและวิธีการอื่นๆ แต่มันก็ยังไม่เป็นอย่างที่จีหรานคาดไว้โดยไม่รู้ตัว จีหรานก็เหลือบมองสิ่งของสามชิ้นที่ดูหม่นหมองและเหี่ยวเฉาไปสนิมและรอยแตกปกคลุมไอเทมอันยิ่งใหญ่ทั้งสา
