ยหรอ…ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็เบ่งบานในใจของเอ็ดการ์“แกเผาสายเลือดของตัวเองงั้นเหรอ?” เอ็ดการ์มองไปที่จีหรานพร้อมกับอุทานด้วยสายตาที่ไม่เชื่อแต่ไม่นานนัก เขาก็กลับมามีใบหน้าซีดเซียว ใจดี และเสแสร้งเหมือนเดิม“เพื่อให้สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาได้บรรลุถึงรูปแบบที่สมบูรณ์แบบ แกได้เผาผลาญสายเลือดราชวงศ์ไปจริงๆ งั้นเหรอ? นี่มันน่าตกใจมาก! ในตอนนี้ฉันควรจะเรียกแกว่าอะไรดี? 2567 ผู้ถูกเนรเทศงั้นหรอ? แกรู้ไหมว่าตัวเองจะสูญเสียอะไรหลังจากสิ่งที่แกทำ?”“มันไม่ใช่อย่างที่แกคิด การ “แปลงร่าง” ระดับสูงกว่าของแกจะไม่หายไปหรอก แต่เป็นสิทธิ์ในมรดกต่างหาก! กษัตริย์ทิ้งมรดกไว้ให้พวกเราผู้เป็นทายาทโดยชอบธรรม และตอนนี้เมื่อไม่มีสายเลือดที่ถูกต้อง พวกแกก็ไม่มีสิทธิ์แย่งชิงมันอีกต่อไป! เอาจริงๆ ฉันอยากปล่อยพวกแกไปจริงๆ เพราะพวกแกไม่สามารถเป็นภัยคุกคามฉันได้อีกต่อไป!”เอ็ดการ์มองจีหรานที่ยืนนิ่ง มือวางอยู่บนด้ามดาบเล่มใหญ่ เอ็ดการ์มั่นใจมากกับการเดาของเขา เสียงเยาะเย้ยของเขาเริ่มระเบิดออกมาอย่างน่าตกใจเขาต้องการโจมตีจีหรานตรงจุดที่อ่อนแอที่สุดในใจ เขาคิดว่าตัวเองทำได้ดีและได้ผลลัพธ์ที่ดีทีเดียว ดังนั้นเอ็ดการ์จึงเดินหน้าต่อไป“ถึงอย่างนั้น ในเมื่อเรามาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันก็ปล่อยแกไปไม่ได้แล้ว! ถ้าสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของฉันกลืนกินสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของแกไป ฉันคิดว่ามันคงถึงขีดสุดได้ ฉันต้องขอบคุณแก
