สี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องซูเหยาตอนนี้ตระกูลถอดเขาออกจากตำแหน่ง ข้าเป็นสตรีผู้หนึ่ง ย่อมไม่อาจขัดขืนได้แต่ขอเพียงหนึ่งเรื่อง ขอท่านเมตตาได้หรือไม่?”
หลิวหันเยี่ยนสูดลมหายใจลึก พยายามกล้ำกลืนความอัปยศไว้ในอกก่อนกล่าววิงวอน
“หือ? เรื่องอะไร?”
ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยเสียงราบเรียบ
“ขอให้ตระกูลคืนตราศักดิ์สิทธิ์เทพยุทธ์ให้แก่ซูเฉินเถิด! ตระกูลอาจไม่สามารถรักษาทะเลลมปราณของเขาได้แต่ นิกายเทพศาสตรา อาจมีหนทาง!”
น้ำเสียงของหลิวหันเยี่ยนเต็มไปด้วยการวิงวอน
“ตราศักดิ์สิทธิ์เทพยุทธ์? ตรานั้นสามารถใช้เข้าสู่นิกายเทพศาสตราได้แล้วเจ้าคิดว่าคนไร้ค่ากลายเป็นขยะอย่างซูเฉินยังคู่ควรกับของล้ำค่าชิ้นนั้นหรือ? เจ้าฝันไปเถอะ!”
เสียงแหลมคมหนึ่งดังขึ้นมาแทรกกลางหอ
ซูหยวนจาง ผู้อาวุโสรอง และยังเป็นบิดาของซูเหยา ลุกขึ้นยืน พลางแค่นเสียงเย้ยหยัน
“หันเยี่ยน เหล่าผู้อาวุโสพวกเราตัดสินใจแล้วว่าจะมอบตรานั้นให้แก่ซูเหยาให้หล่อนได้เข้าสู่นิกายเทพศาสตรา นางจะเป็นความหวังของการยกระดับตระกูลซู! เรื่องนี้ข้าไม่อาจตอบรับเจ้าดังใจแต่เห็นแก่ที่ซูเฉินเคยเป็นทายาท ข้าจะให้เจ้าเงินรางวัลหนึ่งพันตำลึงเงิน เจ้านำกลับไปก็พอ!”
เขาโยนธนบัตรเงินใน
