ป็นห่วงเธออยู่ ถ้ายังอยากตายอยู่ดี! ก็รีบๆหน่อยแล้วอย่าให้ทุกคนเสียเวลา!” จีหรานพยักหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ฉัน… ฉัน…” โจแอนนาอึ้งไป และประสบปัญหาในการเรียบเรียงประโยคให้สมบูรณ์ความตายเป็นสิ่งที่น่ากลัว จะขจัดความกลัวความตายได้ก็ต่อเมื่อมีแรงกระตุ้นบางอย่างพุ่งพล่านเข้ามาในหัว เมื่อแรงกระตุ้นอันร้อนแรงนั้นจางหายไป การจ้องมองความตายตรงหน้าก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ว่าคนๆ นั้นจะสงบนิ่งแค่ไหน เขาหรือเธอย่อมรู้สึกแปลกแยกเมื่อความตายอยู่ตรงหน้า นับประสาอะไรกับเด็กสาวอย่างเธอบางทีเมื่อเธออยู่คนเดียว เธอเลยจมอยู่กับความเหงาและความสิ้นหวังที่ปกคลุมร่างเธอ ความปรารถนาที่จะตายของเธออาจจะมั่นคงยิ่งขึ้น แต่เมื่อจีหรานปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระจากอารมณ์นั้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป“ไม่อยากตายแล้วเหรอ? อยากให้ฉันช่วยไหม?”จีหราน หลุดปากพูดเรื่องตลกข่มขู่เล็กน้อยออกมา ในเสียงหัวเราะเย็นชาของเขาแม้จะไม่มีเจตนาหรืออารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น แต่คำพูดสั้นๆ ก็ทำให้โจแอนนาหวาดกลัวจนแทบล้มลงไปกองกับพื้น เธอตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม“อย่าเข้ามา! ฉันจะกรี๊ดน่ะ!” เธอตะโกน“ถึงแม้ฉันจะอยากปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ เธออยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ต่อให้ตะโกนสุดเสียงก็ไม่มีใครได้ยิน สิ่งที่ฉันอยากจะพูดเพิ่มเติมคือ… ในเมื่อเธอไม่ได้อยากตายจริงๆ ก็อย่าทรมานตัวเอง เพราะถ้าเธอตาย เธอก็กำลังทำร้ายคนรอบข้างอยู่เหมือนกันฮาโรลด์กับโคเฮนชอบคุณ ทั้ง
