โฉมในเหตุการณ์นั้นเธอเป็นลูกศิษย์คนหนึ่งของเฮอร์เบิร์ต แต่เมื่อเทียบกับฮาโรลด์และโคเฮนซึ่งได้รับบาดเจ็บเพียงมือและขาที่หักเท่านั้น ตอนนี้เธอยังเป็นเด็ก ใบหน้าของเธอได้เสียโฉมจึงเป็นเรื่องที่น่าเสียดายและน่าเวทนาอย่างยิ่งเฮอร์เบิร์ตพยายามโน้มน้าวเธอในช่วงสองสัปดาห์ แต่ผลลัพธ์ก็แทบไม่มีเลยตั้งแต่สาวใช้และคนรับใช้ ไปจนถึงฮาโรลด์และโคเฮน บทสนทนาของพวกเขาแต่ละคนล้วนทำหน้าที่เป็นข้อมูล ช่วยให้จีหรานได้รู้ว่าโจแอนนาอยู่ในอาการใดเธอขังตัวเองอยู่ในห้องและไม่ได้พบใครเลยแม้แต่พ่อแม่ของเธอเองจีหรานไม่ได้หยิ่งผยองถึงขนาดคิดว่า เขามีตำแหน่งที่สูงกว่าเฮอร์เบิร์ตและพ่อแม่ของเธอในใจของเด็กสาวคนนี้มาก แถมยังมีสภาพความเป็นอยู่ของเธอด้วย ในแง่ของตำแหน่งและความสำคัญ จีหรานยังเทียบไม่ได้กับฮาโรลด์และโคเฮนเลยด้วยซ้ำเพราะฉะนั้น จีหรานจึงจะไม่ทำให้ตัวเองไม่เป็นที่ต้อนรับในใจของเธอ“ฉันหวังว่าคุณจะช่วยโจแอนนาได้ นอกจากคุณแล้ว ฉันนึกไม่ออกเลยว่ามีใครจะช่วยเธอได้!”โคเฮนจับไม้ค้ำยันไว้และมองไปที่จีหรานด้วยสีหน้าขอร้อง“คุณ! คือความหวังสุดท้ายของเรา!” แฮโรลด์กล่าวด้วยท่าทีเดียวกันเมื่อมองดูนักเรียนสองคนของ เฮอร์เบิร์ต จีหราน ก็อยากจะถามจริงๆ ว่าความมั่นใจที่พวกเขามีนั้นมาจากไหน“ถ้าเป็นการต่อสู้ หรือแม้แต่การเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง ฉันก็ยังอาจมีความกล้าที่จะสู้สุดกำลัง แต่บางสิ่งก็ยิ่งใหญ่กว่าศัตรูที่แข็งแกร
