เขาก็มองสำรวจบริเวณโดยรอบและหลังจากยืนยันว่าไม่มีอันตรายใดๆ หลงเหลืออยู่ เขาก็ถอนร่างปีศาจของเขาออกไป ซึ่งเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วินาทีสัมผัสกำมะถันจางหายไป เปลวเพลิงค่อยๆ มอดลงจนไร้ชีวิต แมกมาแข็งตัวเป็นหิน ทันใดนั้น จีหรานก็โผล่ออกมาจากเปลือกหินราวกับผีเสื้อที่หลุดออกจากรังลมพัดแมกมาที่แข็งตัวออกไปทีละน้อย จนในที่สุดก็กระจายเป็นผงที่ลมพัดพาไปไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยยกเว้นถนนชาร์ลีที่พังทลายถนนชาร์ลีทั้งสายถูกทำลายล้างอย่างสิ้นเชิงจากการต่อสู้ระหว่างจีหรานและเบนซ์ ไม่เพียงแต่ถนนจะราบเรียบไปกับพื้นเท่านั้น แต่ยังมีหลุมอุกกาบาตกระจายอยู่ทั่วทุกแห่ง รอยไหม้ยังเปื้อนถนนที่เหลืออยู่ และมีร่องรอยของน้ำค้างแข็งอยู่ทั่วทุกแห่งจุดเดียวที่รอดพ้นจากการทำลายล้างคือจุดที่เฮอร์เบิร์ตและคนอื่นๆ อยู่กับเกวียนสองคันทั้ง จีหราน และ เบนซ์ ต่างจงใจหลีกเลี่ยงจุดนั้นระหว่างการต่อสู้ของพวกเขา ดังนั้นเมื่อทุกอย่างจบลง จุดนั้นก็กลายเป็นเกาะในทะเลแห่งซากปรักหักพัง“พลังอันน่าเกรงขามอะไรเช่นนี้!”เฮอร์เบิร์ตอุทานออกมาเมื่อเขาลงจากเกวียน นักวิชาการสูงวัยสำรวจจีหรานด้วยสายตาประหลาดที่ผสมผสานด้วยความประหลาดใจและการตัดสิน แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความไม่เชื่อ“2567 คุณก็เป็นหนึ่งในขุนนางด้วยงั้นหรอ?” นักปราชญ์ชราถาม“ขุนนาง? ไม่นะ!” จีหรานตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ ขุนนางที่เฮอร์เบิร์ตพูดถึงนั้นต่างจากขุนนางที่จีหรานคิ
