บทที่ 412: ตำแหน่งที่ตั้งเสียงหวีดที่ดังออกมาจากลูกปืนใหญ่ที่ตกลงมา กลบเสียงกรีดร้องของฝูงชนที่กำลังตื่นตระหนกปัง!การโจมตีด้วยปืนใหญ่ลงตรงกลางขบวนรถ ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมี 5 เมตรรถม้าที่อยู่ตรงกลางถูกระเบิดจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พร้อมกับเจ้าหน้าที่ที่อยู่ภายใน พวกเขากลายเป็นเนื้อบดทันทีรถบรรทุกด้านหน้าและด้านหลังกระเด็นออกไปพร้อมแขนขาหักกลิ่นดินปืนและเลือดผสมกันเป็นกลิ่นฉุน กระจายไปทั่วถนนวินาทีหลังเกิดการระเบิด ท้องถนนก็เงียบสงัด วินาทีถัดมาเต็มไปด้วยเสียงร้องคร่ำครวญมันเหมือนกับว่ามีก้อนหินยักษ์ถูกโยนลงไปในทะเลสาบที่สงบ ทำให้เกิดคลื่นยักษ์ ไม่ใช่แค่ระลอกคลื่นเล็กน้อย“ช่วยฉันด้วย! ช่วยด้วย!”“แม่ หนูอยากได้แม่ของหนู!”เสียงร้องสารพัดก็ดังเข้าหูเขาจีหรานได้เห็นด้วยตาของเขาเองในขณะที่กำลังพาโรเชนออกไปโรเชนเห็นคนสนิทของเขาถูกโจมตีอย่างหนัก พลเรือนผู้บริสุทธิ์ไฟคลอก และเด็กหญิงตัวน้อยขาขาดเพราะระเบิด ดวงตาของเขาแดงก่ำทันที เพราะความโกรธแค้นต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเขาสะบัดมือของจีหรานออกแล้วหยิบปืนคาบศิลาออกมายิงไปที่มือระเบิดที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหลังคาสิ่งมีชีวิตที่ยิงระเบิดนั้นมีรูปร่างคล้ายคนสวมเสื้อคลุม ตัวสูงใหญ่ เขาแค่คนเดียวก็สามารถยกปืนใหญ่ที่มีล้อซึ่งต้องใช้คนอย่างน้อยสามคนในการควบคุมได้“ไอ้เวรเอ๊ย!”โรเชนลั่นไกปืนด้วยความโกรธปัง-ควันพุ่งออกมาจากปืนคาบศิลาที่กำลังเกิดประกายไ
