พื่อเอาชีวิตรอด แม้ว่าพวกมันจะเคยมีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นต่อกันก็ตามถึงกระนั้น ในยามคับขัน ความสัมพันธ์ก็ไม่อาจช่วยชีวิตได้ เหล่ามอนสเตอร์แห่งรัตติกาล แต่ละตัวร่วงลงจากหน้าผาทีละตัว จนเหลือเพียงตัวเดียวจากนั้นความกลัวก็โอบล้อมสัตว์ประหลาดเพียงตัวเดียว เมื่อมันเหลือตัวเดียวในหมู่พวกพ้อง มันจึงตระหนักทันทีว่าพื้นดินใต้เท้าของมันหดตัวลงจนต้องย่องเขย่งเท้าเพื่อทรงตัวเหนือหน้าผาให้มั่นคงแม้ว่าจุดนั้นจะเล็กลงเรื่อยๆ จนหายไปหมดก็ตาม“อ๊ากกกกก!”พวกมอนเตอร์แห่งรัตติกาลร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดขณะที่เขาตกลงไปจากหน้าผาและถูกความมืดกลืนกินมันดูเหมือนเหตุการณ์วุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นมาสักพักนึงแล้ว อย่างน้อยก็สำหรับมอนเตอร์แห่งรัตติกาลที่ถูกกระตุ้นด้วย [ภาพลวงตา] จาก [จ้องมองคนตาย]สำหรับคนอื่น มันเป็นเพียงช่วงเวลาหายใจคนอื่นๆ เห็นแค่จีหรานจ้องมองเหล่ามอนสเตอร์ด้วยสายตาจดจ่อ ก่อนที่มอนสเตอร์จะล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน หลังจากนั้น มอนสเตอร์แต่ละตัวก็สลายกลายเป็นก้อนเหนียวสีเขียวเหมือนผู้นำของพวกมันเหงื่อไหลออกจากหน้าผากจนเสื้อด้านหลังเปียกเมื่อสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านไป ทุกคนก็รู้สึกสั่นเทาและหนาวเย็นไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ความกลัวสิ่งที่ไม่รู้จักเข้ามารุกรานหัวใจของพวกเขานักล่าเงินรางวัลและทหารรับจ้างเริ่มถอยทัพโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นหลังจีหรานพวกเขาเริ่มเกลียดตัวเองเพราะความโลภของ
