แววตาของกู้หย่วนเย็นเยียบ เขาหยิบขวดหินใบหนึ่งออกมาอย่างไม่ลังเล
“ยอมตายดีๆ ไม่ชอบ รนหาที่ให้ข้าต้องลงมือ…”
เขาข้อมือพลิก ขวดหินก็ลอยละลิ่วเข้าไปในค่ายกล ประกายกระบี่สายหนึ่งพุ่งวาบเข้ามา ฟันขวดหินจนแตกละเอียดดังเพล้งอย่างง่ายดาย
ปราณศพสีเทาดำขุมหนึ่งลอยฟุ้งออกมาจากด้านใน เมื่อกู้หย่วนเดินเครื่องค่ายกล ปราณศพเหล่านั้นก็พวยพุ่งเข้าหานักพรตชิงมู่
ปราณศพเหล่านี้เย็นยะเยือกและอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย ซ้ำยังเจือปนไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ
ทุกหนแห่งที่ปราณศพพาดผ่าน ต้นหญ้าและแมกไม้ที่เคยเขียวชอุ่มต่างก็พากันเหี่ยวเฉา และเริ่มเน่าเปื่อย!
แม้แต่พลังของค่ายกลข้อห้ามจากค่ายกลกักมังกร ก็ยังถูกปราณศพเหล่านี้กัดกร่อนไปด้วย!
“ปราณศพ?!”
สีหน้าของนักพรตชิงมู่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขานึกไม่ถึงเลยว่ากู้หย่วนจะไร้ซึ่งคุณธรรมน้ำมิตร ถึงขั้นใช้วิธีการสกปรกต่ำช้าเช่นนี้มารับมือกับเขา
เขาสะบัดแขนเสื้อ อสนีบาตเทวะธาตุไม้ที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตก็พุ่งทะยานออกไปเป็นสายๆ ระเบิดใส่ปราณศพที่กำลังคืบคลานเข้ามาจนแตกกระเจิง ปราณศพจำนวนไม่น้อยถูกทำลายล้างด้วยประกายสายฟ้า
