ถนนดำแห่งที่ 1
ชมิดต์ ซิโมนส์ และชาร์ลส์นั่งอยู่ตรงข้ามกับคีแรน เอลลี ราอูล และซิดนีย์
ทุกคนจดจ่อกับท่าทางสงบของ Kieran บรรยากาศรู้สึกหนักอึ้ง
ชมิดต์ไม่สามารถนิ่งเงียบได้อีกต่อไป
“คุณไม่สังเกตเห็นอันตรายต่อหน้าคุณ พ.ศ. 2567 หรือคุณมีแผนลับเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่ คนนอกหายไปแล้ว คุณช่วยบอกเราตอนนี้ได้ไหม” ชมิดต์พูดพร้อมยิงคำถามไม่หยุด
“ใช่ ฉันสังเกตเห็น แต่ฉันไม่มีแผนเกี่ยวกับเรื่องนี้”
จีหรานไม่คัดค้านการใช้คำว่า “คนนอก” เมื่อเทียบกับทุกคนในปัจจุบัน โรสแลนด์เป็นเพียงคนนอก
“หมายความว่ายังไงคุณไม่มีแผนเกี่ยวกับเรื่องนี้” ชมิดต์ถามด้วยความสับสน
“คุณจะปฏิเสธคำเชิญอย่างนั้นเหรอ ซิโมนส์” Kieran ถามชายคนนั้นโดยไม่ตอบ
“ไม่แน่นอน! ฉันอาจไม่มีประโยชน์อะไรที่นั่น แต่ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาด! นอกจากนี้ หากฉันไม่ไป ฉันจะทำให้ประเพณีของเราต้องอับอาย!” ซิโมนส์พูดด้วยน้ำเสียงยืนยัน
“โอ้พระเจ้า! ซิโมนส์ บอกฉันสิว่าเธอล้อเล่น! นี่เป็นประเพณีอย่างไร? นี่เป็นเพียงความดื้อรั้น! ความดื้อรั้นที่จะนำไปสู่ความตาย!” ชมิดต์พูดเสียงดังพลางเอามือปิดหน้าผากตัวเอง
“นี่เป็นประเพณีสุดท้ายที่เหลืออยู่บนชายฝั่งตะวันตก เราไม่ควรกลัวคำเชิญจากชายฝั่งตะวันออกไม่ว่าจะปลอดภัยหรือไม่ก็ตาม นี่เป็นประเพณีเดียวที่เหลืออยู่บนชายฝั่งตะวันตกตั้งแต่ Rei กลายเป็นพระเจ้า ของโลก…” ซิโมนส์เน้นย้ำด้วยน้ำเสียงสงบ
ดูเหมือนไม่มีใครแปลกใจกับคำ
