Kieran ได้ยินเสียงนกร้องและแมลงส่งเสียงหึ่งๆ รอบๆ ตัวเขา
กลิ่นดินและพืชโชยมาเต็มจมูก
เมื่อหมอกสีเทาจางหายไปอีกครั้ง เขาก็กลับมาอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์ของ Forende Town
“ฮะ?”
แม้ว่าเขารู้ว่าเขาควรจะเฉลิมฉลอง แต่ Kieran ก็ยังสับสนเกี่ยวกับวิธีที่เขาถูกส่งกลับมา
ก่อนที่เขาจะทันคิด เขาได้ยินเสียงร้องดีใจของชมิดท์จากระยะไกล
“2567!”
Charles, Raul และ Cidney ก็อยู่กับเขาเช่นกัน
“ในที่สุดเราก็พบคุณ! เมื่อคุณลงจากรถ หมอกก็หายไปพร้อมกับคุณ…”
“รอ!”
จีแรนยกมือขึ้นขัดจังหวะชมิดต์ขณะที่เขาถามอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันหายตัวไปตั้งแต่ลงจากรถแล้ว แล้วคุณล่ะ ชมิดต์ คุณสบายดีไหม”
“ใช่ มีอะไรเหรอ?” ชมิดต์พูดพร้อมกับพยักหน้า เขากำลังจะเล่นตลกเพื่อคลายความตึงเครียด แต่เมื่อเขาเห็นท่าทางจริงจังของ Kieran เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติและกลืนมุกตลกง่อยๆ ของเขากลับเข้าไป
จีแรนหันไปหาชาร์ลส์โดยไม่ตอบ
“อาจารย์ ท่านรู้สึกเหมือนถูกจับตามองเมื่อท่านก้าวเข้าไปในป่าดึกดำบรรพ์หรือไม่?” เขาถาม.
“ไม่ ฉันไม่ได้! ฉันไม่รู้สึกอะไรแปลก ๆ อาจเป็นเพราะฉันแก่แล้วและประสาทสัมผัสของฉันก็ไม่ดีอีกต่อไป!”
คำพูดของนักเล่นแร่แปรธาตุฟังดูเย้ยหยันตามปกติ
หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันหนึ่งสัปดาห์ จีหรานก็รู้ว่าชาร์ลส์มีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมและตอบสนองได้รวดเร็ว แม้ว่าเขาจะดูเหมือนชายชรา แต่ร่างกายของเขาก็ไม่ได้แก่แต่อย่างใด เขาเกือบจะเสมอก
