ด้วยเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของฟิวส์ที่ติดไฟ บวกกับกลิ่นไนเตรตกำมะถันที่เล็ดลอดออกมาเมื่อประตูเหล็กเปิดออก จีหรานเดาได้ทันทีว่ามีอะไรอยู่นอกประตู
ระเบิด!
จีหรานไม่รู้ว่าทำไมคนๆ หนึ่งถึงเตรียมระเบิดจำนวนมากไว้ล่วงหน้า สิ่งเดียวที่เขารู้ในขณะนั้นคือ ถ้าเขาไม่ต้องการให้ตัวเองแหลกเป็นชิ้นๆ เขาต้องวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
จีหรานวิ่งออกจากประตูต้อนรับและไปที่สนามหญ้าด้านหน้า ก่อนที่จู่ๆ…
บูม!
พลังที่ไม่หยุดยั้งพัดเขาจากด้านหลัง กวาดเขาออกจากเท้าและส่งเขาปลิวไปข้างหน้าเหมือนใบไม้ท่ามกลางลมกระโชกแรง
เปลวเพลิงลุกโชนออกไปทางหน้าต่าง ประตู และวงกบทุกบานในพริบตา ทุกทางออกที่เป็นไปได้ถูกทำลายด้วยแรงระเบิดและไฟที่ลุกไหม้ เศษแก้วปลิวว่อนไปทั่ว
ไฟลุกโชนขึ้นสูงในท้องฟ้ายามค่ำคืน ทำให้เกิดควันหนาทึบ
จีหรานค่อยๆ คลานขึ้นไปบนสนามหญ้า ส่ายหัว
เขาไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แต่แรงระเบิดทำให้การได้ยินของเขาแย่ลง อุดหูเขาด้วยเสียงที่หนวกหูและทำให้เขาพยายามดิ้นรนเพื่อหาสมดุล
ไฟรถกระพริบมาแต่ไกล ก่อนที่เสียงเบรกอันแหลมคมจะหยุดลงอย่างสมบูรณ์ ชมิดต์ก็กระโดดออกจากพิการ์ด
“สบายดีไหม 2567?” ชมิดต์วิ่งไปหาคีแรนถามถึงความเป็นอยู่ของเขา
“ฉันสบายดี หูฉันอื้อนิดหน่อย” จีหรานส่ายหัวและหันกลับไปทางศูนย์ฟื้นฟูซึ่งถูกไฟโหมกระหน่ำกลืนกิน
“เกิดอะไรขึ้น อะไรทำให้เกิดไฟไหม้”
ชมิดต์กำลังมองดูไฟด้วย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน
