ทางเดินในคุกนั้นมืดกว่าที่จีหรานคาดเอาไว้
ทั่วทั้งบริเวณมีเพียงแสงไฟสลัว แต่ก็ยังเพียงพอให้จีหรานมองเห็นได้ชัดเจนด้วย Intuition ระดับ C ของเขา ทุกอย่างมองเห็นได้อย่างชัดเจน
“ตามที่คิดไว้เลย มีห้องขังแค่ฝั่งเดียวของทางเดิน ทั้งหมดสิบห้าห้อง นอกจากฉันแล้ว ก็ไม่มีนักโทษคนอื่นอยู่ที่ชั้นนี้อีก อู๋ฝ่าอู๋เทียนและฮานส์น่าจะอยู่ชั้นล่างถัดลงไปจากฉัน!”
จีหรานกวาดมองทั้งชั้น เงี่ยหูฟังเผื่อมีเงื่อนงำอะไรเพิ่ม จากนั้นก็เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าลงไปชั้นล่าง
ตอนที่เขาเดินลงบันไดด้านขวามานั้นเขาก็ได้ยินเสียงโซ่
เสียงแกรกกรากนั้นหยุดลงและดังขึ้นใหม่อย่างไม่เป็นจังหวะ แต่จีหรานสามารถสร้างรูปแบบจากความถี่อันไม่เป็นจังหวะนี้ได้ มันเป็นรหัสลับ!
รหัสลับที่พวกเขาสามคนตกลงกันไว้ก่อนที่จะเข้ามาในดันเจี้ยน
มันไม่จำกัดแค่เสียงของโซ่ พวกเขาสามารถใช้เสียงเคาะประตู เคาะกำแพง หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้เกิดเสียงได้ติดต่อกับคนอื่น มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์และความสะดวก
จีหรานพุ่งไปยังแหล่งที่มาของเสียง
มันคือห้องขังลึกสุดในชั้นล่างสุด
จีหรานมุ่งตรงไปที่ห้องขังนั่น ตอนที่เขาเปิดหน้าต่างเล็กบนประตู เขาก็เห็นอู๋ฝ่าอู๋เทียนที่ดูหมดสภาพ
อู๋ฝ่าอู๋เทียนดูโล่งใจเมื่อเขาเห็นจีหราน
“ในที่สุด 2567! ถ้านายมาช้ากว่านี้ฉันก็จะยอมแพ้แล้ว! ภารกิจโชกเลือดแบบไหนกันที่ให้พวกเราเริ่มต้นในสภาพยับเยินแบบนี้?” เขาเริ่มบ่นเกี่ยวกับดันเจี้ยนนี้
“ทุกอย
