ินออกไปอย่างรวดเร็วขณะที่อู๋ฝ่าอู๋เทียนที่ตามหลังเขามานั้นก้มหน้าลง
การเคลื่อนไหวของอู๋ฝ่าอู๋เทียนนั้นกลายเป็นสิ่งที่ไม่ได้จำเป็น
ผู้คุมคุกไม่แม้กระทั่งจะสังเกตเห็นว่าสองคนที่ตรงหน้าเขานั้นคือหัวขโมยสองคนที่ขโมยเสื้อผ้าของรีดรัลและองครักษ์มาใส่ เขามีรอยยิ้มนอบน้อมอยู่บนใบหน้าขณะมองจีหรานและอู๋ฝ่าอู๋เทียนเดินออกไป
หลังจากเดินขึ้นไปตามบันไดวน จีหรานและอู๋ฝ่าอู๋เทียนก็ไปถึงชั้นบนดิน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงห้องเปล่าที่มีหน้าต่างบานเดียว มันก็ยังดีกว่าคุกที่ใต้ดินมาก
อย่างน้อยที่สุดอากาศที่นี่ก็สดชื่น พวกเขาสองคนสูดลมหายใจลึก พยายามล้างกลิ่นเหม็นรุนแรงออกจากโพรงจมูกของตัวเอง
“มันง่ายกว่าที่ฉันคิดเสียอีก! ฉันคิดว่าพวกเราจะเจอเข้ากับพวกผู้คุมมากกว่านี้ ใครจะรู้ว่าจะมีผู้คุมอยู่แค่คนเดียวกัน?” อู๋ฝ่าอู๋เทียนพูดพร้อมหัวเราะรั้งหนึ่ง
ก่อนที่จีหรานจะทันได้หัวเราะออกมา เสียงฝีเท้าชุดหนึ่งกับเสียงเกราะโลหะกระทบกับฝักดาบก็ดังมาจากที่ด้านนอก
เสียงฝีเท้าทำให้จีหรานและอู๋ฝ่าอู๋เทียนหน้าซีด
พวกเขาบอกได้เลยว่าเหล่าคนที่ติดอาวุธครบมือเหล่านี้มุ่งหน้ามาทางคุกนี่
“บ้าชะมัด ฉันไม่น่าพูดถึงมันเลย!” อู๋ฝ่าอู๋เทียนตบหน้าตัวเองก่อนจะหันไปมองจีหราน
เขากำดาบยาวของตัวเองไว้แน่น
ความตั้งใจของเขานั้นชัดเจน พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้นซึ่งหน้า
อู๋ฝ่าอู๋เทียนนั้นไม่มีอาวุธปืนใด ๆ ความสามารถของเขาจึงได้รับผลกระ
