งนี้ไว้แล้ว
ถึงแม้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าพวกเขาจะไม่ใช่อย่างที่คิด มันก็ยังอยู่ในการคาดคะเน
จีหรานเริ่มตรวจสอบรอบ ๆ ตัว
ห้องขังของเขานั้นไม่ใหญ่ไปกว่าสามตารางเมตร และก็มีกล่องดำ ๆ เปียก ๆ เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า
ที่นี่สร้างขึ้นจากหินแข็ง และทุกมุมล้วนมีตะไคร่ขึ้นหนา
ประตูห้องขังนั้นเป็นประตูไม้บานใหญ่ และประกบด้วยแท่งเหล็กเรียงเป็นแถวและยังลวดนำไฟฟ้า ถึงแม้ว่าส่วนที่เป็นโลหะจะมีสนิมกรัง แต่โครงสร้างโดยรวมก็ยังแข็งแรงทนทานอยู่มาก
ที่ขอบด้านล่างของประตูมีหน้าต่างเล็ก ๆ ที่ถูกปิดแน่น มันทำให้จีหรานนึกถึงคุกที่อัลคาทราซ
ไม่ว่าจะเป็นยุคไหน ที่ไหน หรือว่าจักรวาลไหน ๆ ก็ยังมีบางอย่างที่คล้ายคลึงกัน จีหรานคิดอยู่เงียบ ๆ ก่อนที่จะยกมือขึ้นเคาะไปที่ประตูคุก
เสียงหนัก ๆ ยืนยันว่ามันแข็งแรงกว่าที่เห็น เขาไม่แน่ใจเกี่ยวกับเรื่องนั้น
ความกังวลหลักของเขาคือกุญแจมือบนข้อมือและข้อเท้าของเขาที่มีลูกเหล็กลูกใหญ่ห้อยติดปลายโซ่อยู่
เหล็กนั้นทึบ จีหรานพยายามยกลูกเหล็ก แต่ว่ามันหนักอย่างน้อยก็ห้าสิบกิโลกรัม
“คนทั่วไปคงไม่สามารถโยกลูกเหล็กนี่ได้ด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะแหกคุกนี่ออกไปเลย” จีหรานคิด
ถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแรงกว่าคนทั่วไป ลูกเหล็กนี่ก็ยังเป็นภาระสำหรับเขาและทำให้เขาต้องเจอกับปัญหาที่ไม่อยากเจอตอนที่แหกคุกออกไปแน่ ๆ
ลูกเหล็กนี่เป็นอุปสรรคแรกที่เขาต้องผ่านไปให้ได้
เขามองกุญแจมือบนแขนขาอย่างละเอียด
จากนั้นก
