้านด้วยรีโมท
ทุกคนหันหลังกลับแล้วพุ่งออกไปจากจัตุรัสอย่างรวดเร็ว
ตูม!
ทันทีที่จีหรานก้าวเท้าออกไปจากจัตุรัสชาเหมยเกิน รอบด้านก็ระเบิดออก ทุกอย่างกระเด็นขึ้นไปบนฟ้า
คลื่นกระแทกรุนแรงส่งเขากลิ้งไปตามพื้น
“ไอ้พวกเชี่ยเอ๊ย! หมาฉัน! พวกสวะ! อย่าให้ฉันจับพวกแกได้นะ ไม่งั้นจะให้แกได้ลิ้มรสความโกรธแค้นของปืนไฟฟ้าสองพันโวลต์ของฉัน!” ชายหนุ่มร่างผอมแห้งที่ควบคุมหุ่นยนต์ลูกหมาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดไปรอบ ๆ จัตุรัสที่ถูกระเบิดเป็นจุณตอนที่ลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง
ผู้เล่นคนอื่น ๆ เนื้อตัวเต็มไปด้วยขี้เถ้าเองก็ตะโกนออกมาอย่างโมโหเช่นกัน
พวกเขาตั้งหลายคนไล่ตามคนคนเดียวแล้วมันยังหนีรอดไปได้และพวกเขาก็เกือบจะติดกับดัก แค่นั้นก็ถือว่าเป็นการดูถูกสถานะผู้เล่นเก่าในเกมนี้ของพวกเขาแล้ว มันยิ่งน่าโมโหขึ้นไปอีกเมื่อพวกมันพยายามเอาชีวิตพวกเขา
ท่ามกลางเสียงสบถด่า จีหรานสังเกตเห็นว่าอู๋ฝ่าอู๋เทียนใจลอยไปเล็กน้อย
“มีอะไรเหรอ?” เขาถาม
“เรื่องเล็กน้อยน่ะ อ้อ นายจะให้ฉันช่วยขายอุปกรณ์ที่ได้จากชิลเดอร์กับคอร์เรย์ใช่ไหม? ฉันคิดค่าคอมห้าเปอร์เซ็นต์นะ!” อู๋ฝ่าอู๋เทียนตอบพร้อมหัวเราะแห้ง ๆ
“งั้นก็ฝากนายด้วยแล้วกัน” จีหรานตอบกลับตรง ๆ
เขาสังเกตเห็นว่าอู๋ฝ่าอู๋เทียนพยายามเปลี่ยนเรื่อง เขาแก้ตัวได้แย่มาก
ค่าบริการห้าเปอร์เซ็นต์นั้นก็เท่ากับที่บาร์ลับคิด และอู๋ฝ่าอู๋เทียนไม่ใช่คนโลภ
จีหรานแน่ใจว่าอู๋ฝ่าอู๋เทียนสังเกตเห็นบางอย
