ไปประมาณสองนาที อู๋ฝ่าอู๋เทียนก็นำระเบิดที่ถูกวางเอาไว้มาให้
“อ่ะ นายเก็บนี่เอาไว้เป็นของที่ระลึก มันจะนำโชคดีมาให้นายอ่ะ!” เขาพูดขณะโยนระเบิดนั่นมาให้จีหราน
[ชื่อ: Z-II]
[ชนิด: กับระเบิด]
[Rarity: ดีมาก]
[Attack: รุนแรง]
[Attributes: ความรุนแรงเพิ่มขึ้น 45% เมื่อกระทบเป้าหมายที่อ่อนแอกว่า]
[Effects: ไม่มี]
[การนำออกจากดันเจี้ยน: ได้]
[หมายเหตุ: นี่เป็นกับระเบิดสังหารทหารราบ การระเบิดมีรัศมีกว้างกว่ากับระเบิดทั่วไป]
…
“นี่ไม่ใช่อะไรที่นายจะหาได้จากตลาดนะ!” จีหรานบอกอู๋ฝ่าอู๋เทียนหลังจากอ่านคำอธิบายของ [Z-II] เร็ว ๆ
ความหมายของเขาก็ชัดเจนในตัว เขาหมายถึงวิธีการซึ่งผู้โจมตีสองคนนั้นได้มาซึ่งกับระเบิดนี่
สองคนแรกน่าจะบังเอิญเจอกับระเบิดหรือว่าได้มาจากผู้เล่นอื่น แต่กลุ่มที่สองนั้นมีร่องรอยให้ตามได้
“ฉันว่าฉันพอจะคิดอะไรออกแล้ว ถ้ามันเป็นอย่างที่ฉันคิด ฉันสามารถตามมันไปได้ด้วยเงื่อนงำพวกนั้น” อู๋ฝ่าอู๋เทียนพูดท่าทางจริงจัง
“ไม่มีเวลาแล้ว รีบไปดูรอบ ๆ จากนั้นก็กลับไปที่ฮาร์เวสต์อินน์กัน” จีหรานพูด
“อืม!” อู๋ฝ่าอู๋เทียนพยักหน้า
…
ครึ่งชั่วโมงให้หลัง ทั้งสองคนอยู่บนรถไฟมุ่งหน้าไปฮาร์เวสต์อินน์
คิ้วของทั้งคู่ขมวดแน่น และดูคิดหนัก
พวกเขาพบร่องรอยของผู้โจมตีทั้งคู่แต่ไม่สามารถตามรอยคนที่สะกดรอยตามจีหรานได้
จีหรานนั้นตรวจสอบจุดดี ๆ หลายจุดที่ผู้อื่นจะสามารถใช้ติดตามเขาได้ด้วย [ตามรอย] แต่ว่าไ
