นายซึ่งย่อมไม่นับว่าเป็นเพื่อน
“เพื่อนเหรอ? ก็แค่คำพูดสวยหรู” จีหรานให้ความเห็นก่อนจะปิดตาลงเพื่อพัก
การต่อสู้ก่อนหน้านี้ทำเขาหมดแรง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่การต่อสู้ยืดเยื้อ จีหรานก็ทุ่มเท 120% และการค้นหาต่อจากนั้นก็ด้วย
จะยังมีการค้นหาอีกครั้งเมื่อพวกเขาไปถึงฮาร์เวสต์อินน์ ดังนั้นเขารู้ว่าเขาควรจะทำอะไรในตอนนี้
เขาไม่ได้คุยกับอู๋ฝ่าอู๋เทียนตลอดการเดินทางที่เหลือ
เมื่อพวกเขาลงจากรถไฟ อู๋ฝ่าอู๋เทียนก็ยังคงติดต่อกับเพื่อนของตนอยู่หวังว่าจะรวบรวมข้อมูลให้ได้มากกว่าที่มีอยู่ในมือ
ฮานส์กับราเชลนั้นรอพวกเขาอยู่ที่สถานีรถไฟ
“ฉันไม่ชอบเลยที่โรงพักแรมของฉันกลายเป็นที่จับตามองโดยอาชญากรพวกนั้น! ถ้าฉันจับพวกมันไม่ได้ ฉันก็หลับไม่สงบ!” ราเชลพูด เธอมีเหตุผลที่มาอยู่ที่นี่โดยไม่มีข้อโต้แย้ง
ฮานส์ออกเดินนำไป “ตามฉันมา!”
เขาเดินอยู่ข้างหน้า นำทุกคนไปที่จุดต่าง ๆ ที่เหมาะสมที่จะจับตามองฮาร์เวสต์อินน์ ทั้งหมดล้วนว่างเปล่า
จีหรานงุนงง
“ฉันคิดผิดเหรอ? เป็นไปไม่ได้! ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน อย่างนั้นก็ต้องมีใครสักคนจับตามองฉันอยู่ ไม่มีร่องรอยอะไรเลย… หรือว่าคนร้ายเป็นวิญญาณสักตนหนึ่ง?” จีหรานสรุปออกมาดื้อ ๆ หลังจากความพยายามมากมายล้วนเป็นหมันไปหมด
ฮานส์และอู๋ฝ่าอู๋เทียนไม่ปฏิเสธความคิดนี้ ในฐานะผู้เล่นเก่า ทั้งสองคนรู้ดีว่าเกมใต้ดินนั้นมีทักษะลึกลับประหลาด ๆ เป็นล้าน ไม่มีใครยืนยันได้ว่าจะไม่มีทักษะ
