สายตาของจี้ชางไห่กวาดมองสลับไปมาระหว่างกู้หย่วนและลู่คุนอยู่หลายรอบ ก่อนจะละสายตาไป
ส่วนเสิ่นอวี้หมิงนั้น มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งบางอย่าง ประหนึ่งกำลังรอดูงิ้วฉากเด็ด
กู้หย่วนเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเจ้าลู่คุนนี่จู่ๆ จะมีกระดูกสันหลังแข็งปั๋งขึ้นมา ถึงกับกล้าท้าเขาประลองเวทวิชาบนลานประลองเป็นตาย
ทว่าสำหรับเรื่องนี้ กู้หย่วนกลับไม่คิดว่ามันจะมีความยุติธรรมใดๆ เลย
ในฐานะที่เป็นถึงหลานชายของผู้ยิ่งใหญ่ระดับหยางเสิน ลู่คุนย่อมมีทรัพย์สมบัติมากมายก่ายกอง บนตัวของเขาจะต้องมีไพ่ตายและท่าไม้ตายต่างๆ ซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เขาจะปิดผนึกพลังบำเพ็ญเพียรของตัวเอง แต่อาวุธวิเศษและหนอนกู่บนตัวของเขาล่ะ มีชิ้นไหนบ้างที่เป็นของธรรมดา? แค่ระดับการบำเพ็ญเพียรเท่ากัน มันจะไปนับว่ายุติธรรมได้อย่างไร?
ที่ลู่คุนกล้าท้าทายเช่นนี้ ย่อมต้องเป็นเพราะเขามั่นใจว่าตัวเองมีอาวุธวิเศษชั้นยอด มีหนอนกู่ที่ร้ายกาจ ประกอบกับประสบการณ์การต่อสู้ที่โชกโชน จึงคิดว่าจะสามารถจัดการกับกู้หย่วนได้อย่างง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ
“ตกลง”
