ในฮาร์เวสต์อินน์ ราเชลกำลังตรวจดูแก้วแต่ละใบที่เธอเพิ่งล้างอย่างละเอียด
แม้ว่าโรงพักแรมแห่งนี้จะไม่ครึกครื้นเท่าตอนที่จีหรานมาครั้งสุดท้าย เขาก็ชอบบรรยากาศสงบแบบนี้มากกว่า
ราเชลไม่เห็นด้วย เพราะนี่มันหมายถึงการค้าไม่ดีสำหรับเธอ คนที่ทำให้เป็นอย่างนี้ย่อมไม่ได้รับการปฏิบัติดี ๆ จากราเชล
“ยินดีต้อนรับ” เธอทักทายจีหรานอย่างเย็นชาสุด ๆ ไม่แม้กระทั่งจะหันมามองเพราะระบบแจ้งเตือนเธอทันทีที่จีหรานเข้ามาในห้อง
“หวัดดี ราเชล!”
จีหรานรู้ดีว่าทำไมเธอถึงเย็นชากับเขานัก ดังนั้นจึงไม่ได้มีท่าทางไม่พอใจใด หลังจากตอบอย่างสุภาพแล้วเขาก็เดินไปยังโต๊ะที่อู๋ฝ่าอู๋เทียนนั่งอยู่ ซึ่งเป็นหนึ่งในโต๊ะที่ไกลจากบาร์ที่สุด
ในฐานะหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิดที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้ อู๋ฝ่าอู๋เทียนนั้นแย่ยิ่งกว่าจีหราน แก้วน้ำเปล่าตรงหน้าของเขายืนยันเรื่องนี้ได้
สำหรับนักดื่มคนหนึ่งแล้ว รสชาติของน้ำเปล่านี่ราวกับความตาย
เมื่อจีหรานเดินเข้าไป อู๋ฝ่าอู๋เทียนก็โบกมือให้อย่างไร้ชีวิตชีวา
“ทางนี้ 2567”
ไม่เหมือนอู๋ฝ่าอู๋เทียน ที่อีกด้านของโต๊ะนั้นมีผู้เล่นเก่าแก่อีกหนึ่งคนที่ทักทายจีหรานอย่างดี ผู้ชายคนนี้ดูคุ้นหน้า
“หวัดดี ฉันฮานส์ พวกเราเคยพบกันที่นี่มาก่อนแล้ว!” ฮานส์ลุกขึ้นยืนแล้วแนะนำตัวเอง ยื่นมือออกไปจับมือกับจีหราน
“2567!” จีหรานแนะนำตัวเองอีกครั้งขณะจับมือกับเขา
แม้ว่าเขาจะรู้ฉายาของฮานส์อยู่แล้ว แต่มันก็เป็นมารยาท
