เมื่อมาถึงหออวี้ติ่ง กู้หย่วนก็สัมผัสได้ทันทีว่า สายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมายังเขานั้นแตกต่างไปจากเดิมอย่างชัดเจน
ประหลาดใจ สงสัย ตกตะลึง ยำเกรง ไม่อยากเชื่อ…
สรุปแล้วก็คือ เขากลายเป็นจุดสนใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน กู้หย่วนก็สามารถสัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คนที่จ้องมองมาตลอดเวลา
ทว่าเมื่อเขาหันไปสบตาด้วย คนเหล่านั้นต่างก็รีบหลบตากันเป็นแถว ท่าทางหวาดกลัวไม่กล้ามองหน้า ราวกับเห็นเขาเป็นสัตว์ประหลาดอันตรายก็ไม่ปาน
“ศิษย์น้องกู้ ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที”
เวลานี้เอง เฝิงเส้าเจี๋ยก็ก้าวฉับๆ เข้ามาหา
“ศิษย์พี่เฝิง”
กู้หย่วนประสานมือคารวะ
“ศิษย์น้องกู้ไม่ต้องเกรงใจ ตามข้ามาเถิด”
เฝิงเส้าเจี๋ยยิ้มบางๆ เดินนำหน้าไป ทว่าในแววตากลับฉายความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างวูบหนึ่ง
ย้อนกลับไปตอนที่พบกู้หย่วนครั้งแรก เขายังไม่ได้ใส่ใจกู้หย่วนนัก
อย่างไรเสีย การที่เขาสามารถกราบซือหม่าเหยียนเป็นอาจารย์ได้ พรสวรรค์และความเข้าใจของเขาย่อมต้องอยู่ในระดับที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน
กู้หย่วนมีพรสวรรค์ค่อนข้างสูงก็จริง ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่ได้สูงไปกว่าเขาเท่าใดนัก
