บทที่ 181 แผนอ ำมหิต!

หมำป่ำยักษ์ขนขำวสำมตัว ที่มีขอบเขตครึ่งก้ำวเสมือนเทพ เสี่ยวเฮยสังหำร ได้อย่ำงง่ำยดำย จะเห็นได้ว่ำพละก ำลังของเสี่ยวเฮย ไปถึงอีกระดับแล้ว เกรงว่ำ แม้แต่ในขอบเขตเสมือนเทพ เขำก็สำมำรถต่อสู้ได้ และตอนนี้. เสี่ยวเฮยถูกมำรเข้ำควบคุม มีควำมเจ็บปวด ที่ลึกเข้ำไปในจิตวิญญำณในหัวของเขำ ท ำเอำเขำสติแตกไปเลย! ตอนนี้ เสี่ยวเฮยต้องกำรเพียงต่อสู้เท่ำนั้น ต่อสู้ สังหำร! เขำต้องกำรเดินหน้ำต่อไป เพื่อมองหำเหยื่อ! “ฆ่ำ…ฆ่ำ!” ดวงตำสีด ำเล็กๆ ถูกปรำณมำรสีด ำปกคลุมไปหมด เขำเดินช้ำๆ ไปสู่ส่วนลึกของทุ่งน ้ำแข็ง … ในเวลำเดียวกัน. รำชวงศ์หลัวอี้ ชำยชรำสองคนกลับมำที่นี่แล้ว และในพระรำชวังของรำชวงศ์หลัวอี้ ชำยหนุ่มที่ถือพัด นั่งอยู่บนที่นั่งเดิมเป็นของหวำงยี่ถง หวำงยี่ถง มีใบหน้ำที่สงบ เขำดูเหมือนจะไม่สนใจมัน ไม่มีเหตุผลอื่นใด เพรำะเขำรู้ตัวตนของชำยหนุ่มถือพัดแล้ว ผู้มำจำกอำณำจักรเบื้องบน! ในฐำนะจักรพรรดิของรำชวงศ์ที่ยิ่งใหญ่ หวำงยี่ถง ย่อมเคยได้ยินเกี่ยวกับอำณำจักรเบื่องบนอยู่แล้ว ในสมัยโบรำณ เพื่อที่จะเป็นผู้น ำของผู้คนในอำณำจักรป่ำเถื่อน จักรวรรดิหยุน หวง จึงไปยังอำณำเขตมิติโลกที่สูงกว่ำ เพื่อปรับปรุงกำรบ่มเพำะที่ถูกจ ำกัด เพื่อมีชีวิตยืนยำวขึ้น จักรวรรคดิหยุนหวงไม่ลังเล ที่จะเปิดศึกกับเส้นทำงสวรรค์ ในกำรต่อสู้ครั้งนั้น จักรวรรดิรวบรวมตระกูลนิกำยเกือบทั้งหมด บนแผ่นดินใหญ่! เพื่อพิชิตเส้นทำงสวรรค์! อย่ำงไรก็ตำม มันยังจบลงด้วยควำมล้มเหลว! หลังจำกกำรต่อสู้ครั้งนั้น อำณำจักรป่ำเถื่อนก็เริ่มเสื่อมถอย นิกำยนับไม่ถ้วน และตระกูลมำกมำยถูกกวำดล้ำง มรดกหลำยอย่ำงสูญหำยไป จนน ำไปสู่ปัจจุบัญนี้ ต ำรำ ทักษะและวิชำของทวีปนี้ ได้ตกต ่ำลง และตอนนี้. มีผู้คนจำกอำณำจักรเบื้องบนมำที่นี่ หวำงยี่ถงต้องกำรคว้ำโอกำสนี้ น ำรำชวงศ์หลัวอี้ไปสู่อำณำจักรเบื้องบน เมื่อถึงเวลำนั้น รำชวงศ์หลัวอี้ก็จะเข้ำสู่ควำมรุ่งเรืองเช่นกัน! หวำงเทียนหมิงยังแสดงอำกำรปรำถนำ โดยมองไปที่ชำยหนุ่ม ถือพัด เกี่ยวกับขอบเขตของเขำ จักรพรรดิคงชัดเจนกว่ำนี้ไม่ได้แล้ว ในโลกนี้ เมื่อขอบเขตถึงระดับหนึ่งแล้ว จะไม่สำมำรถปรับปรุงได้ ต้องไปที่อำณำจักรเบื้องบนเท่ำนั้น! ในตอนนี้ เขำเห็นผู้อำวุโสชำวพุทธะสองคนกลับมำ ชำยหนุ่มถือพัดยิ้มและกล่ำวว่ำ “เจ้ำสองคน มีอะไร?” ชำยชรำเครำยำวประสำนมือเข้ำด้วยกันและกล่ำวด้วยควำม เคำรพ: “ได้รับกำรยืนยันว่ำ ศิษย์ทั้งสำมของชำยผู้นั้นล้วนอยู่ใน พันธมิตรแดนเหนือ” หวำงยี่ถงถำมอย่ำงสงสัย: “แล้วท ำไมผู้อำวุโสทั้งสอง ไม่จับสำม คนนั้นโดยตรง” “ผู้อำวุโสทั้งสองแข็งแกร่งในขอบเขตเสมือนเทพ มันน่ำจะ ค่อนข้ำงง่ำยที่จะจับผู้เยำว์ทั้งสำม” เขำรู้ว่ำ เย่ชิวไป่ก็เป็นหนึ่งในสำมคนนั้นเช่นกัน และควำมเป็นปฏิปักษ์ระหว่ำง เย่ชิวไป่และรำชวงศ์หลัวอี้ เข้ำกันไม่ได้อีกต่อไป ต้องฝ่ำยใดฝ่ำยหนึ่งตำยเท่ำนั้น จึงจะยุติได้! นั่นเป็นเหตุผลว่ำท ำไม หวำงยี่ถงจึงถำมค ำถำมนี้อย่ำง กระตือรือร้น ชำยหนุ่มถือพัดยิ้มแต่ไม่กล่ำว ชำยชรำเครำยำวช ำเลืองมองที่หวำงยี่ถง และอธิบำยว่ำ: “อย่ำ กล่ำวถึงเจ้ำส ำนักหยำน และหลินหลูเฟิ่ง” “สิ่งที่เรำกลัวจริงๆคือ คนที่อยู่เบื้องหลัง ซึ่งเป็นอำจำรย์ของสำม คนนั้น” “ถ้ำคนๆ นั้นอยู่ในควำมมืด เมื่อเรำเริ่มเคลื่อนไหว ข้ำเกรงว่ำ ไม่ เพียงแต่เรำจะไม่สำมำรถบรรลุเป้ำหมำยของเรำได้เท่ำนั้น แต่เรำยัง จะสูญเสียมำกขึ้นอีกด้วย” หวำงยี่ถงขมวดคิ้ว: “ไม่มีทำงอื่นอีกเหรอ?” เมื่อได้ยินค ำกล่ำว ชำยหนุ่มถือพัดหัวเรำะเบำๆ และส่ำยหัว: “ไม่เป็นไร” “แม้ว่ำจะเป็นไปไม่ได้ที่จะพำสำมคนนั้นกลับมำ” “อย่ำงไรก็ตำม แผนสำมำรถด ำเนินกำรได้ในควำมมืด” “เป็นไปไม่ได้ ที่คนที่มีควำมแข็งแกร่งขนำดนั้น จะว่ำงจนคอยจับ ตำดูลูกศิษย์ตลอดเวลำ” ชำยชรำเครำยำวรับค ำแล้วกล่ำวว่ำ “อมิตำภะ ชำยชรำคนนี้ มี แผนกำร” “โอ้ ไหนลองบอกข้ำหน่อยสิ” “ใช้ หนิงเฉินซิน” หนิงเฉินซิน? ทุกคนมองไปที่ชำยชรำเครำยำว ชำยชรำเครำยำวกล่ำวว่ำ: “หัวใจเต๋ำของหนิงเฉินซิน คือ ต้องกำรสันติภำพในโลก เพื่อให้มนุษย์สำมำรถอยู่อย่ำงสงบสุข” “ตรำบเท่ำที่เรำสังหำรผู้ฝึกตนธรรมดำๆทุกที่” “หนิงเฉินจะสูญเสียควำมสงบ และน ำคนมำช่วยเหลืออย่ำง แน่นอน” “ในเวลำนั้น เรำจะใช้ควำมรวดเร็วรำวสำยฟ้ำ จับตัวหนิงเฉินซิ นกลับมำ” เมื่อทุกคนได้ยินค ำกล่ำวของชำยชรำเครำยำว ต่ำงตกใจ นิกำยพุทธะ!? แน่นอนว่ำ ไม่มีตัวดีเลยสักคน! ค ำกล่ำวนี้อยู่ในใจของทุกคน นับวชมีจิตใจเมตตำ ต้องกำรช่วยเหลือโลกและช่วยชีวิตผู้คน แต่ตอนนี้ เขำกล่ำวว่ำ ต้องกำรสังหำรหมู่ผู้ฝึกตนธรรมดำๆ? หวำงเทียนหมิงหัวเรำะมำกยิ่งขึ้น: “แน่นอนว่ำ ข้ำรู้อยู่แล้วว่ำ นิกำยพุทธะ ชอบบ่มเพำะควำมชั่วร้ำย” ข้ำงหลังชำยเครำยำว ชำยชรำคิ้วตั้งตรงเหมือนลิงยักษ์ตะโกน ด้วยควำมโกรธ: “นี่เป็นเพียงเพื่อประโยชน์ของสถำนกำรณ์โดยรวม เจ้ำกล้ำดียังไงมำใส่ร้ำยนิกำยพุทธะของข้ำ!” หวำงเทียนหมิงเย้ยหยันเมื่อเขำได้ยินค ำว่ำ “ใส่ร้ำย? เป็นกำรใส่ ร้ำย? เจ้ำลำหัวโล้นเฒ่ำ ควรรู้อยู่แก่ใจตนเอง” สีหน้ำของหวำงยี่ถงเปลี่ยนไป เขำดึงหวำงเทียนหมิงแล้วบอกให้ หยุดกล่ำว แต่หวำงเทียนหมิงไม่ฟัง คนอื่นอำจกลัวควำมเข้มแข็งของนิกำยพุทธะ แต่เขำไม่กลัว ต้องรู้ก่อนว่ำ. ก่อนหน้ำนั้น. สิ่งที่น่ำกลัวที่สุด ไม่ใช่นิกำยพุทธะหรือจักรวรรดิหยุนหวง แต่คือลัทธิซำกศพที่ชั่วร้ำยต่ำงหำก หวำงเทียนหมิงย่อมไม่กลัวนิกำยพุทธะอยู่แล้ว ชำยชรำเครำยำวก็หยุดชำยชรำลิงยักษ์ที่จ้องมองอยู่เช่นกัน และถอนหำยใจเบำๆ: “อมิตำภะ ข้ำรู้ว่ำบำปของข้ำนั้นหนำ แต่ข้ำท ำ อะไรไม่ได้ ข้ำได้แต่หวังว่ำพุทธองค์จะทรงเข้ำใจ” หวำงเทียนหมิงเย้ยหยันและส่ำยหัว: “อืม ใช่! ปล่อยวำงซะ ชำว พุทธะเป็นเหมือนผู้บ่มเพำะที่ชั่วร้ำยมำกกว่ำผู้ฝึกตนที่ชั่วร้ำย” เมื่อดูเหมือนควำมขัดแย้งจะเกิดขึ้น ชำยหนุ่มถือพัดนั่งบนบัลลังก์ และไอเบำๆ ทันใดนั้น. แรงกดดันเต็มห้องโถง! เมื่อรู้สึกถึงลมปรำณนี้ ทุกคนก็หยุด หันหน้ำไปมองชำยหนุ่มถือพัด ดวงตำของพวกเขำ เต็มไปด้วยควำมไม่เชื่อ! ลมปรำณนี้… สมควรแล้ว ที่มำจำกโลกเบื้องบน “เอำล่ะ ในเมื่อแผนถูกก ำหนดไว้แล้ว ตรำบใดที่มันได้ผล เรำมำ เริ่มกันเลย” “ไม่มีประโยชน์ที่จะโต้เถียงกันที่นี่ อย่ำลืมสิ่งที่เรำต้องกำร” “ตรำบใดที่งำนนี้เสร็จสิ้น ข้ำจะบอกนำยท่ำนและคนอื่นๆให้” ได้ยินค ำกล่ำวของชำยหนุ่มถือพัด ทุกคนแสดงควำมตื่นเต้น … สิบวันต่อมำ เทือกเขำเทียนชิง, หุบเขำมรณะไม่มีสงครำมใดๆ แต่ นอกเทือกเขำเทียนชิง ในสถำนที่อื่นๆ ของภูมิภำคแดนเหนือ มีข่ำวน่ำรังเกียจสุดๆ! กองทัพรำชวงศ์หลัวอี้ ก ำลังตำมล่ำ และสังหำรผู้ฝึกฝนที่ไม่เกี่ยวข้องเหล่ำนั้น รวมถึงปถุชนธรรมดำ ที่ไม่มีกำรบ่มเพำะ! ส่วนเหตุผลล่ะ? เหตุผลก็คือ พวกเขำปฏิเสธที่จะยอมจ ำนนต่อรำชวงศ์หล้วอี้! เพรำะเหตุนี้ พวกเขำจึงถูกสังหำรอย่ำงโหดเหี้ยม! เมื่อข่ำวไปถึงพันธมิตรแดนเหนือ ในห้องปราชุม บรรยำกำศของผู้คนหนำแน่นมำก ทุกคนขมวดคิ้ว ทันใดนั้น หยุนจิงก็กระแทกค่ำยกลแสดงภำพ และค่ำยกลก็แตก! “มันไม่มีเหตุผล! รำชวงศ์หลัวอี้กล้ำดียังไง!” “ท ำแบบนี้ เป็นไปได้ไหมที่พวกมันไม่กลัวผลกรรม!” ทุกอย่ำงมีเหตุและผล ในโลกของนักบวช. ยึดเหตุและผลเป็นหลัก แต่พฤติกรรมแบบนี้ แม้จะเป็นผู้ฝึกตนที่ชั่วร้ำย หำกไม่ใช่เพื่อจุดประสงค์ในกำรบ่มเพำะหรือปรับแต่งหุ่นเชิด ซำกศพ พวกเขำจะไม่กระท ำกำรดังกล่ำว! แต่พฤติกรรมนี้ของรำชวงศ์หลัวอี้ มันคือสังหำรหมู่ทุกที่ โดยไม่ มีเหตุผล! ใบหน้ำของหนิงเฉินซินมืดมน เขำจ ำได้ว่ำ นิกำยพุทธะท ำอะไรมำก่อน หัวใจเต๋ำของเขำ เป้ำหมำยของเขำ คือให้คนธรรมดำสำมำรถมีชีวิตที่ดีได้ อย่ำให้มีกำรต่อสู้ระหว่ำงตระกูลและนิกำย ไร้กำรต่อสู้ในโลกนี้ อย่ำงไรก็ตำม ตอนนี้รำชวงศ์หลัวอี้ ก ำลังท ำสิ่งตรงกันข้ำมกับ หัวใจเต๋ำของเขำอยู่ เขำทนไม่ได้แล้ว ดังนั้น หนิงเฉินซินจึงยืนขึ้นและกล่ำวด้วยเสียงทุ้ม: “สิ่งนี้ต้อง หยุดลง มิฉะนั้น ผู้คนในดินแดนทำงเหนือจะตกอยู่ในควำมเจ็บปวด ไม่รู้จบ”