เคร้ง เคร้ง เคร้ง!
แสงกระบี่เหล่านี้ทั้งเล็กละเอียดและแหลมคม อานุภาพร้ายกาจยิ่งนัก ฟันโซ่ตรวนที่ขวางทางอยู่ด้านหน้าจนแหลกละเอียด
ส่วนผีละโมบนั้นยังนับว่าโชคดีที่ตอบสนองได้ทันท่วงที ควบคุมข้อห้ามของค่ายกลมาคุ้มครองตนเองเอาไว้
แม้ปราณกระบี่เหล่านั้นจะฟันโซ่ตรวนขาดไปหลายเส้น แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจทำอันตรายเขาได้
ทว่าผีหนังดำกลับโชคร้ายอย่างยิ่ง
ต่อให้เขามีวิชาอาคมและอาวุธเวทคุ้มกายก็ยากจะต้านทาน ท้ายที่สุดร่างของเขาก็ถูกแสงกระบี่ฟันจนกลายเป็นกองเนื้อเละเทะ โดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาแม้แต่แอะเดียว
“ศิษย์น้อง!”
ผีละโมบเบิกตากว้าง ก่อนจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่สนใจสิ่งใดอีก กวาดสัมผัสเทวะออกไปรอบทิศทาง เพื่อค้นหาร่องรอยของกู้หย่วน
ทว่าในวินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกตึงเครียดที่ผิวหนัง และเริ่มเจ็บแปลบขึ้นมา
แย่แล้ว!
หัวใจของผีละโมบกระตุกวูบ บนท้องฟ้าเบื้องบน กู้หย่วนยืนเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองลงมาที่เขาอย่างเย็นชา
ในขณะเดียวกัน แสงกระบี่สีเงินสายหนึ่งก็พุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้า
ฉึบ——
