เสียงปืน เสียงระเบิด และเสียงระเบิดในระยะไกลทำให้ใบหน้าของแม็กกี้ซีดลง เธอเดินเข้าไปใกล้คอลลีนโดยไม่รู้ตัวและจับแขนเธอแน่นเพื่อต้องการปลอบโยน
“อย่ากังวล มันจะไม่เป็นไร” คอลลีนปลอบโยนเธอ
เธอเก็บความคิดเห็นของเธอเกี่ยวกับความไร้เดียงสาของ Maggie ไว้กับตัวเอง
ความเชื่อของเธอไม่ได้ขัดขวางเธอจากการให้ความสะดวกสบายแก่เพื่อนวัยเดียวกันเมื่อพวกเขาต้องการ
หรือควรจะปลอบใจตัวเองแทน?
เสียงปืนและการระเบิดที่เข้มข้นเป็นฉากที่คอลลีนลืมไปเกือบสามเดือน เธอเคยมีประสบการณ์ในช่วงที่พวกกบฏยึดครองเมืองเท่านั้น
แต่ตอนนี้ความหวาดกลัวกลับมาอีกครั้ง
ต้องมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นแน่ๆ
หัวใจของคอลลีนเต้นไม่เป็นจังหวะขณะที่เธอนึกถึงคีแรน
โอกาสที่เขาจะตกอยู่ในอันตรายจะต้องพุ่งสูงขึ้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้
“ช่างเป็นสหายที่น่าเป็นห่วง!” คอลลีนคิดกับตัวเองเงียบๆ
เสียงเคาะประตูอย่างกะทันหันทำให้เธอตกใจ เธอกำปืนแน่นขณะถามด้วยความตื่นตระหนก “นั่นใคร”
“ฉันเอง คอลลีน!”
เสียงที่คุ้นเคยทำให้คอลลีนประหลาดใจและมีความสุข
“คีแรน!” เธอพูดเสียงดังขณะที่เธอเปิดประตูห้องเก็บของใต้ดิน
Kieran ล้มลงผ่านทางเข้าภายใต้น้ำหนักของเป้ใบใหญ่
คอลลีนรีบเข้าไปกอดเขา แต่เธอกลับถูกผลักลงกับพื้นด้วยน้ำหนักมหาศาลของมันเช่นกัน
“เกิดอะไรขึ้น คีแรน”
ด้วยความช่วยเหลือของ Maggie พวกเขาจึงยก Kieran ขึ้นและสังเกตเห็นบาดแผลที่เอวของเขา มีเลือดอยู่ทั่วร่างกาย
