กู้หย่วนไม่ได้อ้อยอิ่งอยู่บนถนนนานนัก หลังจากเดินวนอยู่รอบหนึ่ง เขาก็มุ่งหน้าตรงไปยังหออวี้ติ่งทันที
ทว่าในระหว่างที่กำลังมุ่งหน้าไปนั้น หางตาของกู้หย่วนก็ลอบปรายมองไปด้านหลังอย่างแนบเนียน มุมปากยกยิ้มขึ้นมาจางๆ อย่างมีความหมายลึกซึ้ง
ย้อนเวลากลับไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน หลังจากกู้หย่วนออกจากที่พักไปได้ไม่นาน เงาร่างจางๆ สายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่นอกเรือนพักของเขา
เงาร่างนี้ดูเลือนรางราวกับมีราวกับไม่มี การคงอยู่ของมันเบาบางอย่างยิ่ง คล้ายกับว่าฝึกฝนวิชาเทวะพิเศษบางอย่างมา
เพียงแค่พลิ้วไหวคราหนึ่ง ก็พุ่งทะลุกำแพงหินราวกับเงามายา เข้ามาในลานเรือน ก่อนจะปรากฏร่างที่แท้จริงออกมา
ที่แท้ก็เป็นชายรูปร่างหน้าตาธรรมดาสามัญผู้หนึ่ง หากถูกโยนเข้าไปในฝูงชน ก็แทบจะกลืนหายไปจนไม่มีใครสังเกตเห็น
ดวงตาของชายผู้นี้ทอประกายแสงสีขาวจางๆ คล้ายกับกำลังใช้วิชาเทวะเนตรเทวะบางอย่างอยู่
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ลานเรือนและภายในห้อง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ จึงพุ่งตัวไปตามห้องต่างๆ ทันที เริ่มค้นหาอย่างละเอียดลออ ชัดเจนว่ากำลังตามหาของบางอย่างอยู่
