“อ่าว ไม่พอใจมึงก็ปฏิเสธไปดิกูแค่เสนอความเห็นเท่านั้นจะด่ากูไม่ได้นะเว้ย!” รามกล่าวออกไปด้วยนั้นเสียงที่ไม่แยแสแต่ภายในใจตอนนี้กำลังหัวเราะก๊ากสะใจอยู่
“อย่างงั้นมึงก็แข่งด้วยเลยไอ้ราม” การินไม่ยอมจบบังคับให้รามแข่งด้วย
“เรื่องเด่ กูขอนั่งกินชิว ๆ ฟันเพลงคลอลมทะเลสบาย ๆ ไม่ดีกว่าหรอวะ หึหึ” รามกล่าวพร้อมหัวเราะเบา ๆ ท่าทางการนั่งหรือพูดของรามนัเนไม่เหมือนเด็กอายุ 16 เลยแม้แต่น้อยกลับเหมือนชายวัยทำงานที่น่าเกรงขามและขี้เล่นมากกว่า นี่คือความคิดแรกของทั้งสามเมื่อเห็นรามยกสุราดื่ม น้ำสีเหลืองอำพันกลิ่นหอบเฉพาะของสุราดีกรีแรงค่อย ๆ ไหลผ่านคอของรามลงไป ก่อนจะวางแก้วพร้อมสายตาจ้องมองไปที่ท้องทะเลเมื่อยามไร้แสงตะวันแล้วมันกลับกลายเป็นสีดำมืดมิดสุดจะคาดเดา
“พี่ว่าอย่าชวนน้องรามดื่มเถอะ ไม่งั้นพวกเราได้แพ้แน่” ไมค์กล่าวกับการินด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“หมายความว่ายังไงครับ”การินขมวดคิ้วก่อนจะถามกลับ
“….” ไมค์ไม่ตอบการินเพียงแต่ยกขวดเหล้าขวดหนึ่งให้การินอ่าน เมื่อการินลองอ่ารายละเอียดดูก็หน้าถอดสี ‘ไอ้บ้านี่แม่งเล่นของแรงเลยนี่หว่า!’
