[ยังไม่ได้เกลาคำ+ตรวจคำผิด]
ปรี้ด!! เสียงนกหวีดหมดเวลาการแข่งขันแต่ไม่มีแม้แต่เสียงเชียร์หรือเสียงพูดคุยใด ๆ ออกมาทุกสายตาในสนามจ้องมองไปที่สกอร์บอร์ดเป็นสายตาเดียวกันคือ อึ้ง ตะลึง ตกใจ แม้แต่วุฒิเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าทีมของเขาจะแพ้ยับเยินขนาดนี้ บนสกอร์บอร์ดโชว์แต้มคะแนนระหว่างสีน้ำเงินและสีเขียวโดยสีน้ำเงิน102 แต้มและสีเขียว 32 แต้ม
“บัดซบเอ้ย!” วุฒิหัวเสียสบถออกมา แพ้ดีแลนยังพอได้แต่แพ้คนที่คิดว่ากระจอกเขารับไม่ได้! ทั้ง ๆ ที่ทรมเขาพยายามเล่นนอกเกมแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรอีกทีมได้เลย
“ใจเย็นไอ้วุฒิ ยังมีเวลาแก้แค้นอีกเยอะ กูได้ยินคืนนี้มันกับเพื่อนจะไปนั่งดื่มกันตอนนั้นจัดการพวกมันก็ยังไม่สาย”
“เออ!” วุฒิกล่าวจบก็เดินออกจากยิมทันทีส่วนโค้ชอนันต์ก็ได้แต่ส่ายหัวไม่ห้ามปรามแต่อย่างใดแม้ว่าการกระทำของวุฒิคือการกระทำที่เสียมารยาทแต่เขาก็ต้องการให้เด็กในทีมเติมโตขึ้นหากจมปลักอยู่กับชัยชนะชั่วครู่ชั่วคราว คิดว่าตัวเองมีฝีมือดีพอแล้วเมื่อนั้นคือจุดสิ้นสุดของการเป็นนักกีฬา
