“หืม? ความรู้สึกนี่มัน” รามที่เหมือนรู้สึงถึงจิตมุ่งร้ายอ่อน ๆ จึงหันซ้ายหันขวาก่อนที่ก็ไม่พบใครจึงได้แต่คลุ้มคิดในใจเท่านั้น
“ไอ้รามมองหาใครรึปล่าววะเห็นมองซ้ายมองขวาไม่กินข้าวซักที” เอ็มที่เห็นท่าทางที่แปลกไปของเพื่อนก็กล่าวถามด้วยความสงสัย
“หืม อ๋อปล่าวไม่มีอะไรหรอก” รามตอบกลับก่อนจะลงมือจัดการอาหารตรงหน้า
อีกด้านหนึ่ง วุฒิจ้องมองมาที่รามด้ายสายตาที่โกรธแค้นราวกับว่ารามนั้นไปสังหารพ่อแม่ของมัน แต่ก็ต้องเก็บไว้ในใจ “ไอ้วุฒิ ตั้งแต่อาจารย์สุเทพโดนสั่งให้ออกจากราชการพวกเราก็เริ่มหาช่องทางทำพวกนั้นน้อยลงราวกับว่ามีคนคอยขัดขวางตลอดเลยว่ะ”
“ใช่ ไม่คิดว่าแค่อาจารย์ไปหาเรื่องไอ้กระจอกนั่นก็เป็นเรื่องราวใหญ่โตขนาดนี้ ตอนนี้พ่อของกูสั่งห้ามยุ่งกับไอ้กระจอกนั่นเป็นอันขาด กูโคตรเซ็งชิบหาย”
