“เห็นด้วย ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงตั้งแต่เข้าเรียนวิชาคหกรรมทำไมน้องรามถึงสามารถดึงกลิ่นของอาหารออกมาได้มากขนาดนี้”อดิเรกกล่าวเสริม
แน่นอนว่าไม่ได้เป็นแค่พวกรุ่นพี่ของรามเท่านั้นแต่พวกเสือเองก็ด้วยต้องนี้กลืนน้ำลายเอื้อก ๆ ราวกับว่าวันนี้ไม่ได้กินข้าวมายังไงอย่างงั้น “กลับมาแล้ว หืม? กลิ่นอะไรเนี่ยทำไมมันหอมแบบนี้” วศินกล่าวออกไปพร้อมท้องของเขาเริ่มร้องประท้วงขึ้นมา
“จริงด้วยครับลุง อ่ะ! หรือว่าเป็นไอ้รามที่กำลังทำอาหารอยู่”
“หืม? ไม่มั้งอย่างเจ้ารามเนี่ยนะจะทำอาหารได้ไม่มีทาง” วศินกล่าวด้วยคสามไม่อยากจะเชื่อฝีมือลูกตัวเองซักเท่าไหร่
“ไม่จริงครับลุง ตอนเรียนคหกรรมเป็นอาหารของรามมันนะครับที่ชนะในรอบการประเมิน ผมขอยืมห้องน้ำหน่อยนะครับลุง” การินกล่าวแค่นั้นก็ขอยืมใช้ห้องน้ำเพื่อชำระเหงื่อที่ไหลออกมาในตอนเตะฟุตบอล
“ไอ้ราม! ยืมผ้าขนหนูหน่อยนะเว้ยและก็ชุดด้วย!” การินตะโกนเข้าไปในครัวที่ปิดประตูสนิท
“เออ! ผ้าขนหนูสีน้ำเงินนะเว้ยของกู!” รามตะโกนตอบกลับ
“คงไม่มีคราบอะไรติดอยู่นะโว้ย” การินอดไม่ได้ที่จะหยอกรามตามฉบับนิสัยผู้ชาย
