“ถ้าอย่างนั้นก็เคลียร์เรื่องที่เอ็งดันใช้เวทย์มนต์ได้รวมถึงดันมีอสูรพันธะสัญญาด้วย แล้วเอ็งไปที่นั่นได้ยังไงละไอ้ราม” ดีแลนเพียงแค่ได้ยินที่มาของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็เข้าใจได้ไม่ยาก ต้องเข้าใจว่าธรรมชาติในโลกนี้นั้นเสื่อมโทรมไปมากแน่นอนว่าทั้งหมดเกิดด้วยน้ำมือของเหล่ามนุษย์ทั้งสิ้น
รามยิ้มให้ดีแลนพร้อมกับกล่าวคำสั้น ๆ “ไม่รู้ครับ”
“”อ่าวซะงั้นไป”” ทั้งสองคนกล่าวออกมาพร้อมกัน ส่วนรามได้แต่ยิ้มขำ ๆ กับท่าทางเหมือนเด็กของรุ่นพี่ทั้งสองก่อนจะกล่าวต่อ
“ผมไม่รู้จริง ๆ ครับว่าผมเข้าไปอยู่ในโลกนั้นได้ยังไง มันเกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อนในตอนที่ผมนอนหลับทุกครั้ง ในตอนแรกผมวิ่งหนีหมาป่าแทบบ้าคลั่งเลยละครับ แต่ตอนนี้เป็นพวกมันที่ต้องวิ่งหนีผมแทน แถมการไปแต่ละครั้งมันมีภารกิจให้ผมทำตลอดเพื่อปลดล็อคระบบต่าง ๆ ด้วยแถมล่าสุดเมิ่อคืนผมอยู่ที่นั่นถึง 5 ปี เห็นผมแค่นี้แต่ประสบการณ์ของผมคือคนอายุ 20 กว่าแล้วนะครับ” รามกล่าวเท่าที่เขาเข้าใจได้ออกไป
“ว่าแต่มันสามารถพาคนอื่นไปด้วยได้มั้ยไอ้ราม” ดีแลนกล่าวถามด้วยน้ำเสียงเข้มแต่ทว่าหางที่ยังไม่ได้เก็บมันสบัดไปมาราวกับเจอเรื่องตื่นเต้น
