“ก็ว่าแล้วทำไมข้าถึงรู้สึกถึงกลิ่นอายปีศาจ ที่แท้ก็มนุษย์ที่ฝักไผ่ในอำนาจมืดจนจิตใจถูกกลืนกินนั่งเอง” รามกล่าวพร้อมปล่อยจิตคุกคามออกไปจนทั้งหัวหน้าหมู่บ้านและรัมที่นำทางรามไปยังทางเข้าป่า ทรุดลงกับพื้นกระอักเลือดออกมา
“อัก! แกไม่ได้เข้าไปในป่างั้นรึ!” หัวหน้าหมู่บ้านกัดฟันกล่าวออกไปด้วยความโกรธ
“ก็ว่าอยู่ภารกิจอะไรที่จะให้ผลตอบแทนต่ำแถมเป็นภารกิจกวาดล้างอีก หึ! มันไม่มีหรอกขั้นต่ำภารกิจกวาดล้างนั้นรางวัลจะอยู่ราว ๆ 5-10 เหรียญทอง และที่ตั้งราคาต่ำแบบนี้คงต้องการผู้ที่มีจิตใจที่บริสุทธิ์ซินะ ช่างเป็นการกระทำที่น่ารังเกียจเสียจริง” ที่รามกล่าวไปถูกต้องไม่ใช่รามไม่เอะใจแต่เขาเอะใจตั้งแต่เห็นภารกิจแล้ว และอีกอย่างคือเขาได้สอบถามแล้วว่าภารกิจนี้มีคนรับไปทำแล้วหลายปาร์ตี้แต่หลังจากที่กลับมาจากทำภารกิจคนที่เคยทำตัวดี ๆ กลับกลายเป็นตรงกันข้ามทันที ทั้งปล้นฆ่า ก่ออาชญากรรมจนตอนนี้คุกหลวงเต็มไปด้วยคนเหล่านี้ทั้งสิ้น และจุดที่เหมือนกันคือทั้งหมดเคยรับทำภารกิจ ณ หมู่บ้านแห่งนี้!
“แก! เป็นใครกันแน่!” หัวหน้าหมู่บ้านกัดฟันพูดออกไปด้วยความยากลำบาก
