“!!!!” ทั้งสองคนตกตะลึงกับท่าทางที่นายของพวกมันเรียกราม พวกมันแทบไม่อยากเชื่อว่าปีศาจที่มันเคารพกลับพ่ายแพ้ให้กับนักผจญภัยอย่างงานดายโดยใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีด้วยซ้ำ เพราะเวลาที่รัมเดินกลับมาใช้เวลาประมาณ 10-20 นาที
“สังหารพวกมันซะ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เขาไม่ได้ใจดีอะไรมากมายสำหรับคนที่สร้างความเดือดร้อนแก่คนที่บริสุทธิ์
“อ้ากกก!!!” เสียงกรีดร้องของทั้งสองดังลั่นจนคนที่อยู่บ้านข้าง ๆ ต้องวิ่งมาดูแน่นอนว่ารามได้เตรียมแผนรับมือไว้แล้ว
“ท่านหัวหน้า!! ปะปีศาจ! ท่ะท่านนักผจญภัย”คนที่เข้ามาต่างจ้องมองรามที่กำลังหันคมดาบใส่ปีศาจนั่นอยู่
“ออกไป! มันคือต้นเหตุที่อสูรเข้ามาทำลายหมู่บ้านแห่งนี้! หัวหน้าหมู่บ้านและอีกคนโดนมันฆ่าไปแล้ว!” รามพยายามแสดงออกไปด้วยสกิลตอแหลขั้นสูงสุด ส่วนเหล่าอสูรที่ทำพันธะสัญญากับรามต่างกำลังกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่เพราะรามนั้นแสดงได้แนบเนียนมาก
“ข้าหมดธุระกับหมู่บ้านแห่งนี้แล้ว หึหึ เหล่ามนุษย์เอ๋ย หากจิตใจพวกเจ้ายังสกปรกโสมมอย่างเจ้านี้ข้าจะกลับมาพร้อมเปลี่ยนให้กลายเป็นปีศาจกระหายเลือด หึหึ โชคของพวกเจ้ายังดีที่มีคนมาพบข้าเสียก่อน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”