“เอาละถ้างั้นข้าก็คงไม่มีอะไรต้องสอนเจ้าแล้ว เอาเถอะข้าขอตัวไปพักก่อนแล้วกัน” ซิกส์ที่ได้ยินดังนั้นเธอก็พอใจเป็นอย่างมาก เพราะตั้งแต่เธอเริ่มสอนเธอก็เห็นพัฒนาการที่ก้าวกระโดดของรามเป็นอย่างมากเธอใช้เวลาสินสั่งเพียง 1 เดือนเท่านั้นรามก็สามารถเข้าใจถึงศาสตร์การตีอาวุธและทักษะโจมตีที่รุนแรงของเธอได้จนแตกฉาน แถมยังพัฒนาเป็นสกิลเฉพาะตัวของรามเองด้วย
“ครับขอบคุณที่สอนสั่งมานะครับ แล้วคนอื่น ๆ ละลุง?” รามก้มหัวขอบคุณซิกส์ก่อนที่ซิกส์จะหายเข้าไปในรอยสักที่กลางหลังของรามทันที ส่วนรามก็หันไปถามคนอื่น ๆ กับเกรัสที่นั่งดื่มอยู่
“อ๋อ พวกนั้นไปหาของให้เอ็งอยู่ไงเจ้าหนู แต่ข้าก็ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าเอ็งจะเรียนรู้จากพวกข้าได้ไม่ห้าปีแบบนี้เนี่ย หึหึ” เกรัสกล่าวพร้อมหัวเราะในลำคอ
