“หึ ไม่ละเจ้าหนูนั่นแกร่งกว่าที่เจ้าคิดนะ ดูซะซิปกติมนุษย์ที่เจอความเจ็บปวดระดับนี้ต้องสิ้นสติไปแล้วแต่ตอนนี้เจ้าหนูกลับยังคงรักษาสติของมันไว้ได้” เกรัสกล่าวแค่นั้นก่อนจะหันไปนั่งจิบสุราต่อส่วนซิกส์เองก็เริ่มรู้สึกสนใจรามขึ้นมาแล้วนิดหน่อยเช่นกัน
ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงกับความทรมานก็ปรากฏหน้าจอสีฟ้าขึ้นมาต่อหน้าราม แต่รามแทบจะไม่สนใจมันเพราะเขาทั้งหิวแล้วมาแบบนี้มันทำให้เจาสลบไปในที่สุด ก่อนที่ร่างของรามจะกระทบพื้นก็ปรากฏร่างของเกรัสมารับไว้ก่อน “ทำได้ดีมากเจ้าหนู” เกรัสกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะพาร่างขอฃรามไปวางไว้ที่โคนต้นไม้สีทอง
“แล้วจะให้ข้าเริ่มสอนเมื่อไหร่” ซิกส์ที่เห็นเกรัสวางรามนอนเรียบร้อยแล้วก็ถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงนิดหน่อย
“รอข้าไปตามอีกสองตนก่อนค่อยว่ากัน” เกรัสกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด
“เจ้าเฟลยังพอคุยกันได้ แล้วเจ้าคิดว่าเรนมันจะยอมงั้นรึ” ซิกส์กล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดไม่แพ้กัน จะไม่ให้เครียดก็ไม่แปลกเพราะเรนนั้นเกลียดมนุษย์เป็นอย่างมาก
