ทันทีที่ซิกส์เดินมาถึงเธอก็เอ่ยปากกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ชวนเคลิ้มตามแต่นั่นคงใช้ได้เฉพาะมนุษย์เท่านั้น “ไม่ได้พบเสียตั้งนานเจ้าก็ยังคงเป็นเช่นเดิมเกรัส ข้าอยากรู้เสียจริงเหตุใดเจ้าถึงได้ตื่นก่อนกำหนดถึง 2,000 ปี”
“เจ้ารู้ด้วยงั้นรึว่าข้าตื่นก่อนกำหนด ก็จริงในบรรดาพวกเราทั้งสี่ตนนั้นข้าต้องพักฟื้นนานกว่าตนอื่น ๆ ถึงเท่าตัว”
“แล้วเพราะเหตุใดเจ้าถึงตื่นจากจำศีลก่อนกำหนดเล่าสหาย” ซิกส์กล่าวถามออกไปด้วยความสงสัยแน่นอนว่าเธอเองก็ใกล้ได้เวลาตื่นจากการจำศีลแล้วเช่นกันซึ่งมันเหลืออีก 100 ปีเท่านั้นเอง
“พอดีข้าเจอมนุษย์ที่น่่าสนใจเข้าให้น่ะ แล้วก็ความจริงตอนนี้ข้าต้องดับสูญไปแล้ว หึหึ น่าแปลกมั้ยละเพียงแค่คำพูดของเจ้าเด็กนั่นทำให้ข้าถึงกับอยากมีชีวิตอยู่ต่อ ในตอนนี้ข้าก็เป็นอสูรพันธะสัญญาของเจ้าเด็กนั่นด้วยละนะ”เกรัสกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ภายในน้ำเสียงและแววตานั้นกลับแฝงไปด้วยความสุขและความอบอุ่น
“หืม? ช่างเรื่องของเจ้าเถอะว่าแต่เจ้ามาเรียกข้ามีอะไรงั้นรึ” ซิกส์กล่าวถามจุดประสงค์การมาเยือนของเกรัสออกไปด้วยความสงสัย
