“ดังนั้นเมื่อคำนวณดูแล้ว คงต้องเพิ่มให้ท่านอีกสองพันห้าร้อยหินวิญญาณ ข้าขอเป็นคนตัดสินใจปัดเศษให้ท่านด้วยเลยก็แล้วกัน รวมเป็นเงินทั้งสิ้นหนึ่งหมื่นเจ็ดพันห้าร้อยหินวิญญาณ เป็นอย่างไร?”
เขาพูดไปพลางจับตาดูกู้หย่วนไปพลาง ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่พอใจ
“ขอบคุณสหายเต๋ามาก เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจล่ะนะ”
กู้หย่วนพยักหน้า เขารู้ดีว่าหากนำโอสถไปเร่ขายทีละขวด ราคาอาจจะสูงกว่านี้อีกหน่อย แต่เวลาที่ต้องเสียไปก็คงไม่ใช่น้อยๆ แน่!
เวลาของเขาในตอนนี้มีค่าเพียงใด จะยอมเสียเวลาไปกับหินวิญญาณเพียงเล็กน้อยได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ราคานี้ก็นับว่ายุติธรรมดี กู้หย่วนจึงไม่ได้มีข้อโต้แย้งอันใด
อันที่จริง ก่อนหน้านี้ตอนที่กู้หย่วนซื้อสมุนไพรสำหรับหลอมโอสถ เขาใช้หินวิญญาณไปเพียงพันกว่าก้อนเท่านั้น แม้จะเป็นเพราะได้รับส่วนลดสี่ส่วนด้วยเหตุผลบางประการ ทว่าเมื่อหักต้นทุนออกแล้ว กู้หย่วนก็ยังได้กำไรสุทธิถึงหนึ่งหมื่นสามพันกว่าหินวิญญาณ นี่มันกำไรบานตะไทชัดๆ!
หากทำเช่นนี้อีกสักหลายๆ รอบ ไม่แน่ว่าทรัพยากรที่เขาต้องการใช้เพื่อก้าวขึ้นสู่ระดับจินตานผู้บรรลุความศักดิ์สิทธิ์ อาจจะหามาได้ครบถ้วนเลยด้วยซ้ำ
