รามกัดฟันแน่นก่อนจะเดินขึ้นห้องไป เมื่อนามเข้ามาในห้องก็เห็นน้ำตาลกำลังนั่งคุยเล่นกับเพื่อนอยู่ เมื่อน้ำตาลเห็นรามและแผลที่มือเธอก็ตกใจหน้าซีดก่อนจะวิ่งเข้ามาดูแผลของราม
“รามไปทำอะไรมา! ไปห้องพยาบาลก่อนเถอะ” น้ำตาลกล่าวออกไปด้วยด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง
“ปล่อย” รามกัดฟันพูดพยายามกลั้นน้ำตาไว้
“ระ..ราม” น้ำตาลเริ่มหน้าเสียเพราะไม่เคยเจอรามเสียงแข็งใส่
“กูบอกให้ปล่อย!!” รามสะบัดมือของน้ำตาลออกอย่างแรง
“ว๊าย!” น้ำตาลล้มลงกระแทกพื้นจนร้องออกมา แน่นอนเพราะว่าเธอพึ่งผ่านการร่วมรักมาทำให้ความเจ็บมันมีมากเป็นพิเศษ
“เห้ย! ไอ้รามมึงทำอย่างงี้ทำไมวะนั่นแฟนมึงนะเว้ย” เพื่อนในห้องคนหนึ่งทนไม่ได้เลยไปกระชากคอเสื้อรามแล้วถามออกไป
“มึงไม่รู้อะไร! อย่าพูดไอ้วิท!” รามผลักเพื่อร่วมห้องของเขาออกจากตัวเขา ทั้งห้องตกใจกับท่าทางที่เกรี้ยวกราดของรามแม้กระทั้งวิทเองก็ด้วยเพราะรามปกติเป็นคนที่เป็นมิตรกับทุกคน แต่อะไรที่ทำให้เพื่อนร่วมห้องที่แสนดีเปลี่ยนไปแบบนี้
“เกิดอะไรขึ้นวะ” การินเพื่อนสนิทที่สุดของรามที่พึ่งเล่นบอลเสร็จเข้ามาในห้องก็ถามออกมา
