เมื่อเจียงเฉินได้เห็นถึงแววตาที่แน่วแน่และเจตจำนงอันมั่นคงซึ่งสะท้อนอยู่ในดวงตาของหวงเยี่ย
สีหน้าของชายวัยกลางคนก็ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไปจากความเคร่งขรึม กลายเป็นความปลื้มปิติที่ไม่อาจปิดบังได้
รอยแผลเป็นที่พาดผ่านใบหน้าทำให้รอยยิ้มของเขาดูดุดัน ทว่าภายในกลับอบอุ่นอย่างประหลาด
ตัวของเขามองชายหนุ่มตรงหน้าเหมือนกำลังพิจารณาเพชรเม็ดหนึ่งที่เพิ่งถูกขุดพบจากชั้นหินลึก ศักยภาพอันล้ำค่าที่ซ่อนอยู่ในร่างนั้นไม่ใช่สิ่งที่พบเห็นได้บ่อย และไม่ใช่สิ่งที่จะปรากฏขึ้นทุกยุคทุกสมัย มันเป็นความแตกต่างที่อัจฉริยะคนอื่นๆล้วนพึงมี
ยิ่งคิดถึงพรสวรรค์และอนาคตอันยาวไกลมากเท่าไร ความรู้สึกหนักอึ้งบางอย่างก็ยิ่งผุดขึ้นจากส่วนลึกของจิตใจมากเท่านั้น
เจียงเฉินเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่จริงจังและเคร่งเครียดขึ้น
“หวงเยี่ย.. ตัวของเจ้าเคยได้ยินขั้วอำนาจที่เรียกตนเองว่าลัทธิศักดิ์สิทธิ์บูชามังกรหรือไม่?”
ตัวของชายหนุ่มพอได้รับฟังก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ความประหลาดใจฉายวาบในแววตา
ก่อนที่เขาจะส่ายศีรษะไปมา เหมือนเป็นการบอกนัยๆว่าตนเองไม่เคยได้ยินชื่อดังกล่าวมาก่อนเลยซักนิด
