“ดีมากเจ้าชายน้อย!”
น้ำเสียงสั้นๆดังก้องขึ้นและแฝงความพึงพอใจเอาไว้อย่างชัดเจน เปลวไฟในดวงตาข้างเดียวของผู้บัญชาการสะท้อนประกายแน่วแน่
“จงจำเอาไว้นะหวงเยี่ย..”
“ศัตรูที่แท้จริงน่ะ บางครั้งก็ไม่ได้อยู่บนท้องฟ้าเช่นไอ้พวกเผ่าพันธุ์มังกรสารเลว หากพวกมันแฝงอยู่ในเงาของพวกเราเอง!”
หวงเยี่ยพยักหน้ารับและฟังโดยไม่ตอบโต้ เพราะตัวของเขาเข้าใจดีถึงสิ่งที่เจียงเฉินได้สื่อสารออกมา
ทำให้ความเข้าใจระหว่างทั้งสองก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน
ขณะที่นอกหน้าต่าง อาคารบัญชาการยังคงตั้งตระหง่านท่ามกลางแสงไฟของเมืองที่ไม่เคยหลับใหล
และในเงามืดของโลกใบนี้ ลัทธิศักดิ์สิทธิ์บูชามังกรยังคงเคลื่อนไหวอย่างลับๆ และรอคอยโอกาสของตนเองอยู่เสมอ
โดยชายหนุ่มผู้ครอบครองเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชาเพิ่งตระหนักว่า การยืนอยู่บนยอดคลื่นแห่งพรสวรรค์ มันย่อมหมายถึงการตกเป็นเป้าสายตาของเงามืดที่ซ่อนเร้นอยู่ทั่วทุกหนแห่งได้เช่นเดียวกัน จนระบบกลืนกินมังกรก็ยังเบะปากแล้วกล่าวขึ้นอย่างตลก
【ไอ้พวกไร้สาระนั้นกล้าบูชาเผ่าพันธุ์มังกรเหรอ】
【เดี๋ยวแม่คนนี้จะให้โฮสต์ตบสั่งสอนให้เองละกัน】
