ดวงตาของเขาไล่อ่านอย่างช้าๆ
“ระดับสองขั้นแรกเริ่ม..”
“นั่นหมายความว่าเขาได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของระดับหนึ่งอย่างสมบูรณ์”
ทว่าเมื่อสายตาหยุดลงที่ตัวเลขแต้มวิญญาณที่ต้องใช้สำหรับการพัฒนาลำดับถัดไป มุมปากของเขาก็เหยเกขึ้นเล็กน้อย
“ใช้แต้มวิญญาณเยอะจริงๆ”
“เป็นแบบนี้แล้วในอนาคต เมื่อข้าเลื่อนเป็นนักล่ามังกรระดับเจ็ดหรือแปด แต้มวิญญาณคงไม่ใช้มากถึงหลักล้านหรือหลายสิบล้านเลยนะ?”
คำถามถูกเอ่ยออกมาราวกับพูดเล่น ทว่าภายในมีความจริงจังซ่อนอยู่
ชั่วครู่หนึ่ง ระบบเงียบงัน ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นในห้วงสติของเขา
เป็นเสียงหัวเราะที่คึกคักและลึกซึ้ง ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับความคิดของโฮสต์
มันมิได้ตอบคำถามใดๆ เพียงเสียงหัวเราะนั้นก็ดังสะท้อนก้องอยู่ภายใน
หวงเยี่ยนิ่งไปเล็กน้อย ขนตามแขนลุกชันขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แม้เขาจะคุ้นเคยกับการมีอยู่ของระบบกลืนกินมังกร แต่บางครั้งการแสดงออกที่คลุมเครือเช่นนี้ก็ทำให้รู้สึกประหลาด
“หัวเราะแบบนี้..”
“หมายความว่ายังไงกันแน่”
เขาพึมพำกับตนเอง
ทว่าระบบไม่ตอบ
เพียงความเงียบที่แฝงรอยยิ้มลึกลับ ทำให้หวงเยี่ยต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะปิดหน้าต่างข้อมูลลง
