เช้าตรู่วันถัดมา แสงอาทิตย์แรกเริ่มสาดลงบนถนนที่ยังชื้นจากไอหมอก ผู้คนจำนวนมากที่ออกมาทำงานเช้าต่างหยุดชะงักเมื่อพบเห็นภาพอันน่าสะพรึง ซากศพของเหล่าอาชญากรนอนเกลื่อนกราดอยู่ตามตรอกต่างๆ
บางร่างถูกตรึงกับกำแพง บางร่างล้มพาดอยู่บนพื้นซีเมนต์ เลือดที่แห้งกรังจับตัวเป็นคราบเข้ม
เสียงร้องอุทานดังขึ้นเป็นระยะ
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
“นี่มันฝีมือใครกัน!”
ทางการเข้ามาจัดการและตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุด้วยความตื่นตระหนก
รถของหน่วยรักษาความสงบและเจ้าหน้าที่จากสมาพันธ์นักล่ามังกรจอดเรียงราย เสียงอุปกรณ์สื่อสารดังระงม
เจ้าหน้าที่ระดับสองหลายคนก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าตึงเครียด
หนึ่งในนั้นหยุดยืนอยู่หน้าร่างที่ถูกเสียบทะลุผ่านกำแพงอิฐ มือสั่นเล็กน้อยแม้พยายามควบคุมตนเอง
“ไอ้เจ้านี่มันเป็นนักล่ามังกรระดับหนึ่งขั้นสูงเลยนะ”
“พวกเราเองก็ตามล่ามันมาหลายอาทิตย์แล้ว แต่ก็ไม่คิดเลยว่ามันจะมาตกตายลงอย่างน่าอนาถเช่นนี้”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
อีกคนหนึ่งก้มลงตรวจบาดแผล พลางขมวดคิ้วลึก
“อืมมม.. เป็นฝีมือของใครกัน หรือว่าจะเป็นนักล่ามังกรที่แข็งแกร่งกำลังออกไล่ล่าไอ้พวกอาญากรชั่ว?”
