เมื่อซื่อหลงมิ่งและโม่เซียวหมิงตระหนักชัดว่าทางมหาวิทยาลัยเทพอสูรถึงกับหยิบยื่นทรัพยากรระดับราชาออกมาโดยไม่ลังเล สีหน้าของทั้งสองพลันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความมั่นใจที่เคยฉายชัดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอันยากจะปกปิด
ชายวัยกลางคนร่างกำยำก้าวออกมาข้างหน้าโดยไม่รอช้า น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงความร้อนรน
“หวงเยี่ย!”
เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา
“ถึงเฟิงหลงอินจะยื่นข้อเสนอที่เย้ายวนใจเช่นนี้ให้ก็จริง แต่มหาวิทยาลัยเทพอสูรน่ะ เป็นระดับต่ำสุดในบรรดาสถาบันนักล่ามังกรชั้นนำของทวีปทางเหนือ เรียกง่ายๆว่าพวกเขาอ่อนแอมากที่สุดในบรรดาสถาบันทั้งห้า!”
บรรยากาศในห้องพลันตึงขึ้นอีกครั้ง
โม่เซียวหมิงพยักหน้ารับทันที ก่อนจะกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ถูกต้องแล้ว! ทั้งสิ่งอำนวยความสะดวก ทั้งสภาพแวดล้อม มันไม่อาจเทียบได้กับสถาบันนักล่ามังกรของพวกเรา!”
“เพราะงั้น…”
ประโยคถูกเว้นค้างไว้ เหมือนกำลังรอให้ชายหนุ่มตรงหน้าทบทวนให้ถี่ถ้วน
ทว่าก่อนที่คำชักชวนจะถูกต่อเติม เสียงหัวเราะเยาะก็ลอยแทรกเข้ามา
เฟิงหลงอินยืนกอดอกเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า
“หุบปากไปเลย!”
