“ในทางกลับกัน เผลอๆมหาวิทยาลัยเทพอสูรอาจเหมาะสมกับเจ้ามากยิ่งกว่าสถาบันนักล่ามังกรชั้นนำอีกสี่แห่งก็ได้!”
น้ำเสียงของเฟิงหลงอินมิได้ปกปิดความเยาะเย้ยแม้แต่น้อย แฝงคมมีดบางที่เฉือนศักดิ์ศรีของอีกฝ่ายโดยตรง ทำให้ซื่อหลงมิ่งขมวดคิ้วแน่น เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ สีหน้าแข็งกร้าว ส่วนโม่เซียวหมิงเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ดวงตาฉายประกายไม่พอใจอย่างชัดเจน
เสียงฟุดฟัดดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
“พูดเกินไปแล้ว!”
“อย่าได้ดูถูกสถาบันของพวกเราเช่นนี้”
ประโยคโต้ตอบของทั้งสองสั้นกระชับและเต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง แต่เฟิงหลงอินเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน
“หากไม่จริง..”
“เจ้าจะเดือดร้อนทำไม?”
บรรยากาศภายในห้องขมุกขมัวด้วยแรงกระทบทางอารมณ์ ความเงียบหนาหนักแทรกอยู่ระหว่างผู้คน
ในที่สุดซื่อหลงมิ่งก็สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง
“ขออภัยที่เสียมารยาท”
“พวกข้าคงต้องขอตัวก่อน!”
โม่เซียวหมิงพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม
“หวังว่าในสนามแข่งขันภายภาคข้างหน้า เจ้าจะยังพูดได้อย่างมั่นใจเช่นนี้นะ!”
จากนั้นทั้งสองก็หมุนกายจากไปอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าหนักแน่นสะท้อนพื้นห้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
