ตราบใดที่สัตว์อสูรมังกรยังปรากฏตัวอยู่ในสนามแห่งนี้ คะแนนก็จะยังหลั่งไหลเข้าสู่ระบบไม่ขาดสาย
สนามทดสอบการต่อสู้ที่เจ็ด และอาณาเขตเมืองที่พังทลายแห่งนี้ มันไม่ต่างอะไรไปจากสรวงสวรรค์ของเขาเลยด้วยซ้ำ ซากตึกสูงเอียงพิงกันเหมือนกระดูกยักษ์ที่ถูกทิ้งร้าง ถนนแตกเป็นร่องลึก พื้นที่เต็มไปด้วยเถ้าถ่านและรอยการต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า
สำหรับผู้อื่นมันอาจเป็นนรก
แต่สำหรับหวงเยี่ย ที่นี่คือแหล่งทรัพยากร คือคลังแต้มวิญญาณที่รอการเก็บเกี่ยว
รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นบนใบหน้า ความคึกคักพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด
“เข้ามาอีกสิ!”
ราวกับได้ยินคำท้าทายนั้น เงาร่างอสูรมังกรรูปแบบต่างๆก็ปรากฏขึ้นจากซอกตึกและเงามืด
บ้างมีเกล็ดสีเทาเข้ม บ้างมีเขาโค้งงอ บ้างลากหางยาวครูดพื้นดินเกิดประกายไฟ
เสียงคำรามก้องประสานกันเป็นคลื่นสะเทือน
ทว่าหวงเยี่ยไม่ถอยแม้ก้าวเดียว
“รากไม้พิฆาตดารา!”
แขนของเขาแปรเปลี่ยนในพริบตา รากสีม่วงเข้มทะลักออกมาพร้อมแรงกดดันมหาศาล
กิ่งก้านพุ่งทะลวงผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว ปลายอันแหลมคมทะลุทะลวงเกราะหนังหนาแน่นของสัตว์อสูรมังกรราวกระดาษบาง
