ไม่ใช่เพียงเพราะนิสัย หากเป็นกลยุทธ์ที่ถูกหล่อหลอมจากการเอาชีวิตรอด
กระทั่งสัตว์อสูรระดับสองที่แข็งแกร่งก็ยังต้องหลีกทางให้กับพวกมัน
เหตุผลมันทำไมน่ะเหรอ
เพราะมันเยอะกว่ายังไงละ
หลักการง่ายๆที่ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาอธิบาย
“หมาป่ามังกรเหล็กกล้า?!”
หวงเยี่ยหยุดฝีเท้า ดวงตาสีฟ้าครามจับจ้องไปยังวงล้อมที่ก่อตัวอย่างจริงจัง เขาไม่ประมาทแม้แต่น้อย ต่อให้ตนเองจะแข็งแกร่งเหนือกว่าพวกมันเป็นรายตัวหรือสามสี่ตัว แต่ด้วยจำนวนที่มากเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่ศึกที่ปล่อยให้ใจลอยได้
แล้วมันก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ
“โฮกกกกกกกกกก!”
หมาป่ามังกรเหล็กกล้าพวกนี้มีสติปัญญาอยู่ไม่น้อย พวกมันไม่ได้เข้าโจมตีอย่างบุ่มบ่าม ไม่กระโจนเข้ามาเพียงตัวสองตัว
แต่เลือกที่จะเคลื่อนไหวล้อมกรอบให้เหยื่ออยู่ในวงกลม
ฝีเท้าของพวกมันประสานจังหวะอย่างแม่นยำ บางตัวเคลื่อนที่ทางซ้าย บางตัวอ้อมไปด้านหลัง ช่องว่างทุกทิศทางถูกปิดตายอย่างเป็นระบบ
เสียงกรงเล็บครูดพื้นดังเสียดหู
การโจมตีดั่งห่าฝนได้เริ่มต้นขึ้น
เงาร่างสีเทาพุ่งเข้าหาพร้อมกันจากหลายทิศ เขี้ยวและกรงเล็บสะท้อนแสงวาบวาว
