“ร่างกายที่แข็งแกร่ง พละกำลังที่รุนแรงและร้ายกาจ ทั้งยังมีความเร็วที่ผิดกับขนาดตัวอย่างลิบลับ!”
“ถึงจะสังหารมันได้ก็จริง แต่ข้าก็ต้องเสียเวลาไปอยู่ไม่น้อย!”
“เพราะงั้นหลังจากนี้คงต้องเปลี่ยนแผนการณ์ คงได้เวลาที่จะใช้เจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชา ราชันย์พงไพรพิฆาตดาราแล้วละ”
ทันทีที่ความคิดสิ้นสุด เขาก็โยนหอกสีดำในมือทิ้งไปโดยไม่ลังเล
โลหะสีสนิทกระทบพื้นหินเกิดเสียงก้อง ก่อนจะกลิ้งไปหยุดอยู่ข้างซากหมีมังกร ราวกับอาวุธนั้นหมดความจำเป็นในห้วงเวลานี้
หวงเยี่ยขยับร่างกายของตนเองไปมา ไหล่และลำแขนผ่อนคลาย เส้นเอ็นที่ตึงเครียดจากการปะทะเมื่อครู่ถูกคลายออก เขาทำท่าทางเหมือนยืดเส้นยืดสาย แฝงด้วยจังหวะการเคลื่อนไหวที่ประณีต ทุกองศาของร่างกายปรับสมดุลอย่างแม่นยำ
นัยน์ตาสีฟ้าครามของเขาเริ่มเปล่งประกายวิญญาณสีม่วงเข้ม แสงนั้นลุกวาบขึ้นจากส่วนลึกของดวงตา
ขณะที่เบื้องหน้า ฝูงหมีมังกรสีน้ำตาลเข้มกว่าหกตนได้วิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง พื้นดินสั่นสะเทือนตามจังหวะฝีเท้า หนามแหลมบนสันหลังของพวกมันสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายดุดัน เขี้ยวคมขาวโพลนเผยออกมาพร้อมเสียงคำรามที่ก้องสะท้านไปทั่วทั้งอาณาเขต
