“เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่!”
ขณะที่ไม่ไกลจากเหยินเฟย เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหววาบผ่านซากกำแพงที่แตกร้าว รอยเท้ากระทบพื้นหินอย่างมั่นคง ทว่ากลับเบาราวกับไร้น้ำหนัก ชายหนุ่มผู้มีนามว่าเย่หมิงกำดาบยาวในมือแน่น คมอาวุธสะท้อนแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านช่องว่างของอาคารพังทลายเป็นริ้วบาง
การเคลื่อนไหวของเขาไม่รีบร้อน หากกลับลื่นไหลดุจสายลมที่พัดผ่านทิวสน
เสียงคำรามของสัตว์อสูรมังกรดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ร่างขนาดใหญ่ที่ปกคลุมด้วยเกล็ดหยาบกร้านพุ่งทะยานเข้ามาจากด้านหน้า
เย่หมิงเพียงยกปลายดาบขึ้นเล็กน้อย จากนั้นสะบัดแขนอย่างเฉียบขาด
หนึ่งการฟาดฟันปลดปล่อยคลื่นลมคมกริบที่มองไม่เห็น แต่กลับตัดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งชัดเจน
เสียงฉีกขาดดังขึ้นพร้อมกันกับโลหิตที่สาดกระเซ็น ร่างอสูรถูกผ่าออกเป็นสองส่วนอย่างง่ายดายก่อนจะทรุดลงกับพื้นหิน การโจมตีของเขารวดเร็วดั่งสายลม หนึ่งการสบัดสามารถก่อกำเนิดแรงลมที่คมเฉียบและรุนแรงจนศัตรูมิอาจต้านทาน
สายลมวายุคลั่ง
