เย่หมิงยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางละอองฝุ่นที่ยังไม่ทันจาง ดาบในมือยังคงเปล่งประกายจางๆจากกระแสลมที่หลงเหลืออยู่ จากนั้นเขาก็เก็บดาบเข้าฝัก คล้ายเพิ่งเสร็จสิ้นกิจวัตรธรรมดา ก่อนที่จะยกข้อมือขึ้น เปิดใช้กำไลเพื่อตรวจสอบคะแนนแบบเรียลไทม์
แสงบางเบาฉายภาพตัวเลขเรียงลำดับขึ้นตรงหน้า
“อันดับสามเรอะ?”
เย่หมิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบาง
“แล้วเย่ซันเป่ยที่อยู่อันดับสองเป็นใครกัน!”
“แสดงว่าเขาเองก็เป็นผู้ที่ปลุกเจตจำนงระดับสูงได้สินะ?”
“แบบนี้น่าสนุกแล้วสิ”
เขาหัวเราะเบาๆในลำคอ เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น เพราะสำหรับตัวของเขาแล้ว การแข่งขันระหว่างนักล่ามังกรรุ่นเดียวกันนี่แหละ มันถึงจะทำให้นิสัยที่เฉื่อยชาของเขาสามารถกระเตื้องและเดือดพล่านขึ้นมาได้
เย่หมิงเหยียบย่างผ่านซากศพของแมวมังกรเงาจันทร์อย่างไม่ใส่ใจ กวาดสายตามองไปรอบบริเวณ คล้ายกำลังค้นหาศัตรูรายถัดไป
“ว่าแต่เจ้าชายน้อยหวงเยี่ยไปอยู่ไหนเนี่ย?”
ตอนแรกก็คิดว่าเขาจะขึ้นเป็นอันดับที่สองหรือไม่ก็หนึ่งไปแล้วเสียอีก
เขาเอียงศีรษะคล้ายครุ่นคิด
“แต่ก็ช่างมันเถอะ เรื่องของเขามันไม่ใช่เรื่องของข้าอยู่แล้ว!”
